ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಪಟ್ಟಿ

ಭಾನುವಾರ, ಡಿಸೆಂಬರ್ 5, 2010

ಸಮರ್ಪಣೆಯ ದೀಕ್ಷೆ ತೊಟ್ಟವಗೆ ಸಾವು ಬಗೆದ ಅನ್ಯಾಯ

1. ಅವರು ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ತರುತ್ತಾರೆ.
2. ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ.
3. ಅದರಿಂದ ದೇಶದ ರಫ್ತು ಭಾರೀ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.
4. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರeನವನ್ನೂ ತರುತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳ ತೊಡಗಿಸುವಂತೆ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಿರುವ ಸರಕಾರ ಈ ರೀತಿಯ ಕಾರಣ, ನೆಪಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಗಳ ಆಗಮನದಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತು ಹೊರಕ್ಕೆ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತಿದೆ, ಲೂಟಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳ ಆಗಮನದಿಂದ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತೂ ಶುದ್ಧ ಸುಳ್ಳು. ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಣ್ಣ ಉದ್ದಿಮೆಗಳು ನಾಶಗೊಂಡು ಭಾರೀ ಪ್ರಮಾಣದ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ರಫ್ತು ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತೂ ಕೂಡ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ದೂರವಾದುದು. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಆಮದು ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವು ತಮ್ಮ ದೇಶದ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ತಂದು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿವೆಯಷ್ಟೇ. ಅಂದರೆ ತಮ್ಮ ದೇಶದ ಕಚ್ಚಾವಸ್ತು ಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು, ಸರಕನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ ಭಾರೀ ಲಾಭವನ್ನಿಟ್ಟು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿವೆಯಷ್ಟೇ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತೇ ಕೊಳ್ಳೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ತಂತ್ರeನವನ್ನು ತರುತ್ತವೆ ಎಂಬ ವಾದವೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸುಳ್ಳು. ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಯಾವುದೇ ಉತ್ಪಾದನಾ ತಂತ್ರeನವನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಜತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದೇಶಗಳಿಂದ ಬಿಡಿ ಭಾಗಗಳನ್ನು ತರಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನಷ್ಟೇ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರeನ ಹೊಂದಿರುವ ಕಂಪನಿಗಳೆಂದರೆ ISRO ಮತ್ತು DRDO ಮಾತ್ರ. ಅವು ದೇಶೀಯವಾಗಿ ಸುಧಾರಿತ ತಂತ್ರeನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿವೆ. ಹೀಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರeನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲು ಶಕ್ತವಿರುವಾಗ ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಗಳನ್ನೇಕೆ ಕೆಂಪು ಕಂಬಳಿಹಾಕಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು? ಈ ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತನ್ನೇಕೆ ಲೂಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಿಡಬೇಕು?

ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ!

ಆ ಹೆಸರಿನ ಒಂದೇ ಕಂಪನಿ ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿತು ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ಆ ಒಂದು ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಓಡಿಸಲು ನಮಗೆ 200 ವರ್ಷ ಬೇಕಾದವು! ಈಗ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 5 ಸಾವಿರ ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ!! ಹಾಳೂ-ಮೂಳೂ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಮಾರಿ, ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದೋಚುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಒಂದು ಸುಭದ್ರ ಹಾಗೂ ಬಲಿಷ್ಠ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಈ ಕಂಪನಿಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ದೇಶದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿ ಸ್ವದೇಶಿ ತಂತ್ರeನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಬೇಕು……”

ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಅವರ ಭಾಷಣವನ್ನು ಕೇಳುವುದೆಂದರೆ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನುಕೊಟ್ಟು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಂತೆ, ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗದೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

“ತೆರಿಗೆ ಮೂಲಕ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುವ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹಂಚಿದರೆ ಈ ದೇಶದ ಜನರ ತಲಾ ಆದಾಯ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 6 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಸರಕಾರ ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಮಾಡುವ ವೆಚ್ಚ ಕೇವಲ 600 ರೂಪಾಯಿ! ಉಳಿದ ಹಣ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ? ಕೇವಲ 20 ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಹಣವಷ್ಟೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ವಿನಿಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ. ಸರಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಶಾಸಕ-ಸಂಸದರ ಸಂಬಳ, ಸವಲತ್ತಿಗೆ 80 ಪರ್ಸೆಂಟ್ ವೆಚ್ಚವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?”

ಹೀಗೆ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಅವರು ಭಾಷಣದ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಹುದಹುದೆಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸದೇ, ಅಚ್ಚರಿಗೊಳ್ಳದೆ, ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಹತಾಶೆಗೊಳ್ಳದೆ ಇರಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ರಾಜಕೀಯೇತರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜೀವ್ ಒಬ್ಬರು. ಅವರು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿನ ಹುರುಳಿತ್ತು ಎಂಬುದು ವಾದಮಾಡುವಂತಹ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಅವರ ಭಾಷಣ ಮಾತ್ರ ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾತುಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಫುಟ. ಅಸ್ಖಲಿತ ಹಿಂದಿ. ಅಂದಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರು ಬರೀ ಭಾಷಣಕಾರರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಂ.ಟೆಕ್ ಓದಿದ್ದರು. ಸಿಎಸ್‌ಐಆರ್ ಜತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿದ್ದರು.

ಸುಮಾರು ೮ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿಕ್ಕಪೇಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ‘ಆಜಾದಿ ಬಚಾವೋ ಆಂದೋಲನ’ದ ಕಚೇರಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಸೂಲಿಬೆಲೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಉಪನ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು ಅದೇ ಮೊದಲು. ಇಸ್ತ್ರಿಯನ್ನೇ ಕಾಣದ ಕುರ್ತಾ, ಪೈಜಾಮ ಹಾಕಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಅವರಾ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವುಂಟಾಗಿತ್ತು. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಎಂದರೆ ಸ್ವದೇಶಿ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ದೇಶದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು. ಅವರ ಭಾಷಣದ ತೀವ್ರತೆ ದಂತಕಥೆಯಂತಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಖ್ಯಾತ ಗಾಂಧೀವಾದಿ ಧರ್ಮಪಾಲ್ ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಯಾಗಿದ್ದ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್, ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಗಾಂಧೀಜಿಯಂತೆ ಖಾದಿ ಹಾಗೂ ಸರಳ ಜೀವನ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಅವರು ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಆಜಾದ್, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಸುಭಾಷ್‌ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್ ಮುಂತಾದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳನ್ನೂ ಅಷ್ಟೇ ತೀವ್ರತೆಯೊಂದಿಗೆ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಸ್ವದೇಶಿ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೂ ಅವರ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಾಗಂತ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಥವಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದಲ್ಲ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ 1948ರಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಭೋಪಾಲ್ ಅನಿಲ ದುರಂತದ ಬಗ್ಗೆ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅನಿಲ ದುರಂತವಲ್ಲ, ಅಮೆರಿಕ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಎಸಗಿದ ಕೃತ್ಯ, ನೂತನ ಮಾದರಿ ಬಾಂಬೊಂದನ್ನು ಅದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. 2001, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11ರಂದು ವಿಶ್ವ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಅಮೆರಿಕವೇ ಎಸಗಿದ ಕೃತ್ಯ ಎಂದೆಲ್ಲ ಆಧಾರರಹಿತ Conspiracy theory ಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಏನೂ ಅರಿಯದವರನ್ನು ನಂಬಿಸಿದ್ದೂ ಇದೇ. ಅವು ಕೇಳುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಹಿತವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೆಂದರೆ ಅವರು ಏನನ್ನೇ ಹೇಳಿದರೂ ಅದನ್ನು ನಂಬುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗಿನ ಕಾಲ ಕೂಡ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಂತಿತ್ತು. 1991ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ನರಸಿಂಹರಾವ್ ಆರ್ಥಿಕ ಉದಾರೀಕರಣ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ನಂತರ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆತಂಕ, ಭಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಒಂದು ಸರಿಯಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಅವರ ಪ್ರವೇಶವಾಯಿತು. 1995-2005 ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಇಡೀ ದೇಶದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ತಿರುಗಿ, ಊರೂರು ಸುತ್ತಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರು. ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯುವಪಡೆ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಟೊಂಕಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿತು.

ಆದರೆ…

ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತುಗಾರರಾಗಿದ್ದರೇ ಹೊರತು, ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಘಟಕರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ಕೊರ ತೆಯೂ ಸಾಕಷ್ಟಿತ್ತು. ಭಾಷಣದಾಚೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಐಡಿಯಾ ಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಬಂದಾಗಲೂ ಭಾಷಣ, ಮುಂದಿನ ಬಾರಿಯೂ ಭಾಷಣವೇ. ಅದನ್ನು ಕೃತಿಗಿಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಆಜಾದಿ ಬಚಾವೋ ಆಂದೋಲನ ಒಂದು ಫಲದಾಯಕ ಚಳವಳಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂಘಟನೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯ ಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರು ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಾಳಜಿ, ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ಅಪಾರ. ಕಳೆದ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೇವಲ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗಷ್ಟೇ ತಮ್ಮನ್ನು ಸೀಮಿತ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್, ಬಾಬಾ ರಾಮ್‌ದೇವ್ ಜತೆ ಸೇರಿ ‘ಭಾರತ್ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ್’ ಎಂಬ ರಾಜಕೀಯ ವೇದಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವ ಗುರಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕನಸು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ ವಿಧಿ ಅವರನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದೆ. ನವೆಂಬರ್ 30ರಂದು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ ಹೃದಯಾಘಾತಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸುಮಾರು 15 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಅವಿರತವಾಗಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುವಕರಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್‌ರನ್ನು 44ನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ವಿಧಿ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಈ ದೇಶದ ದುರಂತ. ಹೀಗೆ ದುಃಖದ ಮಡುವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ ಏಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇನೆಂದರೆ, ಈ ಸಾವೇಕೆ ಸಾಧಕರನ್ನು ಸಣ್ಣಪ್ರಾಯದಲ್ಲೇ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ?

ಛೇ.

ಕೃಪೆ : ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಹ

ಶನಿವಾರ, ಡಿಸೆಂಬರ್ 4, 2010

ರಾಜ್ಯದ ಪಾಲಿಗೆ ಇವರು ಭಾರದ್ವಾಜ

ಇಡೀ ಒಂದು ರಾಜ್ಯವೇ ಕಾಶ್ಮೀರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಿಡಿದು ಸ್ವತಂತ್ರಗೊಳ್ಳಲು, ಭಾರತದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಗೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಿದೆ. ಈ ದೇಶದ ಮುಡಿಯೇ ಮುನಿದು ಬೇರ್ಪ ಡಲು ಮುಂದಾಗಿದೆ. ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳಾದರೂ ಹಿಂಸೆ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಸಾವಿನ ಸಂಖ್ಯೆ 200 ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕಾಶ್ಮೀರಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಕಲ್ಲು ತೂರಾಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ 1300 ಸೈನಿಕರು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. 2010, ಆಗಸ್ಟ್ 11ರಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಾಶ್ಮೀರ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸುವ ಮೂಲಕ ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಅದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಮೊನ್ನೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11 ರಂದು ಈದ್ ಉಪವಾಸ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡು ಕಡೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಂತರ ಶ್ರೀನಗರದ ಲಾಲ್ ಚೌಕದ ಮೇಲೆ ಹಾಡ ಹಗಲೇ ಪಾಕ್ ಬಾವುಟವನ್ನು ಹಾರಿಸಲಾಯಿತು. “Go India, go back” ಎಂಬ ಘೋಷಣೆ, ಬೊಬ್ಬೆಗಳು ನಿತ್ಯವೂ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೇ, ಸಮಗ್ರತೆಗೇ ಅಪಾಯ ಎದುರಾಗಿದೆ. 1953ಕ್ಕೂ ಮೊದಲಿದ್ದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಂದರೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಂವಿಧಾನ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಗಾಗಿ ಬೇಡಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಬೇಡಿಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಹುರ್ರಿಯತ್ ಕಾನ್ಫೆರೆನ್ಸ್ ನಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರಮುಖ ಪಕ್ಷಗಳಾದ ಪಿಡಿಪಿ ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾನ್ಫೆರೆನ್ಸ್‌ಗಳ ಕೆಲ ನಾಯಕರಿಂದಲೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದೆಡೆ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತುಂಡಾಗುವ ಭೀತಿ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಹೆಳವನಂತೆ ನಿಂತಿದೆ.
ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ “ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ” ಪ್ರತಿಭಾ ಪಾಟೀಲ್ ಶೇಖಾವತ್ ಅವರು ಎಂದಾದರೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಕಿವಿ ಹಿಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ?!

1961ರ “Bay of Pigs Invasion” ಹಾಗೂ ಅದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಅಂದರೆ 1968ರಲ್ಲಿ ಭುಗಿಲೆದ್ದ “Cuban Missile Crisis” ಅನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸೋವಿಯತ್ ರಷ್ಯಾ ತನ್ನ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳನ್ನು ಕ್ಯೂಬಾಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದಾಗ ಹಾಗೂ ಕ್ಯೂಬಾ ಜತೆ ಗೌಪ್ಯವಾಗಿ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ನೆಲೆ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದಾಗ, ತನ್ನ ನೆರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದ ಕ್ಯೂಬಾದಿಂದ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳನ್ನು ವಾಪಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ದಾಳಿ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಜಾನ್ ಎಫ್. ಕೆನಡಿ, ಸೋವಿಯತ್ ನಾಯಕ ನಿಖಿತಾ ಕ್ರುಶ್ಚೇವ್‌ಗೆ ಧಮಕಿ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಅಂದು ಸೋವಿಯತ್ ರಷ್ಯಾ ಹೆದರಿ ಕ್ಯೂಬಾದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿತ್ತು. ಇತ್ತ ಚೀನಾದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಭಾರತ ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ನೋಡಿ… ಕಾಶ್ಮೀರ ಈ ದೇಶದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಪಾಕ್ ಆಕ್ರಮಿತ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕೂಡಾ ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗವಲ್ಲವೆ? ಅಂತಹ ಆಕ್ರಮಿತ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಚೀನಾ ತನ್ನ 11 ಸಾವಿರ ಸೈನಿಕರನ್ನು ತಂದು ನಿಯೋಜನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಹಾಗಂತ ‘ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಟೈಮ್ಸ್’ ವರದಿ ಮಾಡಿದೆ. ಆಕ್ರಮಿತ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿರುವ ‘ಗಿಲ್ಗಿಟ್’ ಹಾಗೂ ‘ಬಾಲ್ಟಿಸ್ತಾನ್’ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿರುವ ಆತಂಕಕಾರಿ ವರದಿಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ. ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಯುದ್ಧ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕಾಶ್ಮೀರ ಹಾಗೂ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಚೀನಾ ‘ಸ್ಟೇಪಲ್ಡ್ ವೀಸಾ’(Stapled Visa) ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸೇನಾ ನಿಯೋಗದ ಜತೆ ಚೀನಾ ಪ್ರವಾಸ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಜನರಲ್ ಬಿ.ಎಸ್. ಜಸ್ವಾಲ್ ಅವರಿಗೆ ಚೀನಾ ವೀಸಾವನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸಿದೆ. ಜಸ್ವಾಲ್ ಅವರು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಭದ್ರತೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದು, ಕಾಶ್ಮೀರ ಭಾರತದ ಭಾಗವಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಮುಟ್ಟಿಸುವುದೇ ಚೀನಾದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು! ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಶಾಂಘೈ ‘World Expo 2010’ ವೇಳೆ ಇಂಡಿಯನ್ ಪೆವಿಲಿಯನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರತದ ಭೂಪ್ರದೇಶ, ವ್ಯಾಪ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವ ಕೈಪಿಡಿಗಳನ್ನು ಚೀನಾ ಮುಟ್ಟುಗೋಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೈಪಿಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಭಾರತದ ನಕ್ಷೆಯೊಳಗೆ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅದು ತನಗೆ ಸೇರಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವ ಚೀನಾ, ಮುಟ್ಟುಗೋಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳು ವುದರೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಸಮಗ್ರತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಭಾರತವನ್ನು ದಿಗಿಲುಗೊಳಿಸಲು, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಭದ್ರತೆಗೆ ಅಪಾಯ ತಂದೊಡ್ಡಲು, ಭೀತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬೆದರಿಕೆ, ಅವಮಾನಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಪ್ರಧಾನಿ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಬಾಯನ್ನೇ ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಹೀಗಿದ್ದರೂ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರು ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು, ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಪುಕ್ಕಲುತನವನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೀರಾ, ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ?

ಭಾರತೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ತಯಾರಕ ವಿಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರನ್ನು ‘ಜಿಹಾದಿ ಪುಸ್ತಕ’ಗಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ವಿನಾಕಾರಣ ಬಂಧಿಸಿ ಅಮೆರಿಕ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿತು. ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನೆಂಬ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿತು, 20 ದಿನ ಜೈಲಿಗಟ್ಟಿತು. ಆತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಲ್ಲ ಎಂದು ಅಮೆರಿಕದ ನ್ಯಾಯಾಲಯವೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಟ್ಟಿತು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದ ಡಾ. ಮೊಹಮದ್ ಹನೀಫನ ಹೆಂಡತಿಯ ಹ್ಯಾಪಮೋರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ನಿದ್ರೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮುಂದೆ ಆಲಾಪನೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಪ್ರಧಾನಿ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್, ವಿಜಯ್ ಕುಮಾರ್‌ಗಾದ ಅನ್ಯಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಗೋಜಿಗೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕ ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿಗೆ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವಂತಹ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಇಂತಹ ಇಬ್ಬಂದಿ ನಿಲುವಿನ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಪ್ರತಿಭಾ ಪಾಟೀಲ್ ಆಳುವ ಸರಕಾರದ ಹೊಣೆಗೇಡಿತನದ ವಿರುದ್ಧ ತುಟಿಬಿಚ್ಚಲಿಲ್ಲ!

ಅಮೆರಿಕದ ಜತೆಗಿನ ನಾಗರಿಕ ಅಣು ಸಹಕಾರ ಒಪ್ಪಂದದ ಸಾಚಾತನದ ಬಗ್ಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಅನುಮಾನಗಳು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಂಸದರನ್ನೇ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಲೋಕಸಭೆಯ ಅನುಮೋದನೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ದೇಶದ ಸಮಗ್ರತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ರಾಜೀಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಭಾವನೆ ಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತು. ಅಷ್ಟು ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ, ಮೊನ್ನೆ ಮುಂಗಾರು ಅಧಿವೇಶನದ ವೇಳೆ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ‘ಅಣುಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ’ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ವಿನಾಯಿತಿ ನೀಡಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಟಿತು, ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತೆಯನ್ನೇ, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಒತ್ತೆಯಾಗಿಡಲು ಮುಂದಾಯಿತು.

ಆದರೂ ಈ ದೇಶದ ಸೇನಾಪಡೆಗಳ “ಸುಪ್ರೀಂ ಕಮಾಂಡರ್” ಆದ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯವರು, ಪ್ರಧಾನಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ!

ನಮ್ಮ ದಾಸ್ತಾನುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಆಹಾರ ಕೊಳೆತು ಹೋಯಿತು, ಇಲಿ-ಹೆಗ್ಗಣಗಳ ಪಾಲಾಯಿತು. ಈಗಲೂ ಅದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗಾದರೂ ನೀಡಬಹುದಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಯಾವ ಕಾಳಜಿಯನ್ನೂ ತೋರದ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ದುರ್ನೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ರೇಜಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟೇ ಚಾಟಿಯೇಟು ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಆಗಲೂ ಪ್ರತಿಭಾ ಪಾಟೀಲ್ ಬಾಯಿಂದ ಒಂದೂ ಮಾತು ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ!

ಇಂಡಿಯನ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಸಂಸ್ಥೆ ಹಾಗೂ ಕಾಮನ್‌ವೆಲ್ತ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟ ಆಯೋಜನೆ ಸಮಿತಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಸುರೇಶ್ ಕಲ್ಮಾಡಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಕಳ್ಳರೆಲ್ಲ ಕಾಮನ್‌ವೆಲ್ತ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟ ಆಯೋಜನೆಯಲ್ಲೂ ಹಣ ನುಂಗಿದರು, ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯದ ಮುಂದೆ ಇಡೀ ದೇಶವೇ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಾ ಯಿತು, ಆದರೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಯಾರ ವಿರುದ್ಧವೂ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಜತೆಗೆ ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆ ತಂದ ಚೆಸ್‌ನ ಜೀವಂತ ದಂತಕತೆ ವಿಶ್ವನಾಥನ್ ಆನಂದ್ ಅವರನ್ನು ನಿನ್ನ ಪೌರತ್ವ? ಯಾವುದೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂಥ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ತೋರಿತು. ಇಂತಹ ಅವ ಮಾನಕಾರಿ ಘಟನೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಪ್ರಧಾನಿ ಬಾಯ್ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

ಆಗಲಾದರೂ ಪ್ರಧಾನಿ ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಮುಖಕ್ಕೆ ಉಗಿದರೇ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ?

ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುತೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಲೆ ಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮತಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಹಾಗೂ ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರುವ ಅಮೆರಿಕವೇ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮತಯಂತ್ರಗಳ ಬದಲು ಇಂದಿಗೂ ಬ್ಯಾಲೆಟ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಮತಯಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಸವೆಸಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದ ಹರಿ ಕೆ. ಪ್ರಸಾದ್ ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಲಾಕಪ್‌ಗೆ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಮೋಸವನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡಿದ್ದೇ ಆತ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಾ? ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಮೋಸ ಬಯಲು ಮಾಡುವ Whistle Blowerಗಳಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸರಕಾರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಜೈಲುವಾಸದ ಉಡುಗೊರೆ! ಹೀಗೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳಲು ಹೋದ ಈ ದೇಶದ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಜೆ, ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಬೇಕಾದವರಿಂದಲೇ ಅಪಾಯಕ್ಕೊಳಗಾದ. ಆದರೂ ಸರಕಾರದ ದುರ್ನಡತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕೆ ಮಾಡುವುದು, ಚಾಟಿಯೇಟು ಕೊಡುವುದು ಬಿಡಿ, ಪ್ರತಿಭಾ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರು ಸೆರಗಿನಿಂದ ಮುಖವನ್ನೇ ಹೊರಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬಂದಾಗಲೂ, ದೇಶಕ್ಕೇ ಅಪಾಯ ಎದುರಾಗಿದ್ದರೂ, ಚೀನಾ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ನಮ್ಮ ‘ಗೌರವಾನ್ವಿತ’ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಇದುವರೆಗೂ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ!!

ಹಾಗಿರುವಾಗ ಈ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಪಾಲ ಹನ್ಸ್‌ರಾಜ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಅವರು ಏಕೆ ಒಂದೇ ಸಮನೇ ವರಾತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ? ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದಿರುವ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಆಗಬಾರದಂಥದ್ದು ಆಗಿಹೋಗಿದೆ? ನನ್ನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿದೆ ಎಂದು ಬಹಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಂತೆ ಹೇಳುವ ಭಾರದ್ವಾಜ್, ರಾಜ್ಯಪಾಲರಾದ ಮೇಲೋ ಆ ಪಕ್ಷದ ಏಜೆಂಟರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಇವರು ಕೊಡುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಗೂ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ? ಇವರ ವರ್ತನೆಗೂ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದವರು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ಧೋರಣೆಗೂ ಯಾವ ಫರಕ್ಕು ಇದೆ? ಇವರು ಆಡುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಇವರು ರಾಜ್ಯಪಾಲರೋ ಅಥವಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರೋ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಕಾಯಿದೆ-ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಇರುವುದು ಜನಾದೇಶ ಪಡೆದ ಸರಕಾರಕ್ಕೋ, ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದಿಂದ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಳ್ಳುವ ಆಯಾ ಪಕ್ಷಗಳ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾದ ರಾಜ್ಯಪಾಲರಿಗೋ? ಹನ್ಸ್‌ರಾಜ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಅವರಿಗೆ ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ಕಾಯಿದೆ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನವಿದ್ದರೆ ವಿಧೇಯಕಕ್ಕೆ ಅಂಕಿತ ಹಾಕದೆ ವಾಪಸ್ ಕಳುಹಿಸಲಿ. ಸರಕಾರವನ್ನು ಕರೆದು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುವಂತೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡಲಿ. ವಿವರಣೆ ಕೇಳಲಿ. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಿವಿಯನ್ನೂ ಹಿಂಡಲಿ. ಯಾರು ಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ? ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡುವುದು, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಜತೆ ವಾದಕ್ಕಿಳಿಯುವುದು, ಸಭೆ-ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಹಗುರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಅವರು ಅಲಂಕರಿಸಿರುವ ಹುದ್ದೆಗೆ ಶೋಭೆ ತರುವಂತಹ ಕೆಲಸವೇ ಅದು? ಹನ್ಸರಾಜ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಅವರು ಹಿಂದೆ ಕೇಂದ್ರ ಕಾನೂನು ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದರಬಹುದು, ಆದರೆ ಈಗ ಅವರು ‘ರಾಜ್ಯಪಾಲ’ರೆಂಬ ‘ಉತ್ಸವಮೂರ್ತಿ’ ಹಾಗೂ ರಬ್ಬರ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಪ್ ಅಷ್ಟೇ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚೂ ಅಲ್ಲ. ಸಂವಿಧಾನದತ್ತವಾಗಿ ದೊರೆತಿರುವ ಅಧಿಕಾರದ ಇತಿ-ಮಿತಿಯೊಳಗೇ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸಲಹೆ-ಸೂಚನೆ ಕೊಡಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸಲು ಅವರೇನು ಚುನಾಯಿತ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ರೆಫರಿ, ಅಂಪೈರ್‌ಗಿರುವ ಹಕ್ಕೂ ರಾಜ್ಯಪಾಲರಿಗಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೆಂದರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಘಟಿಕೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವುದು, ಅಧಿಕಾರದ ಪ್ರಮಾಣ ವಚನ ಬೋಧಿಸುವುದಷ್ಟೇ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ನಿತ್ಯವೂ ಕಾಲುಕೆರೆದುಕೊಂಡು ಜಗಳಕ್ಕಿಳಿ ಯಲು ಏಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?

ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳ ರಾಜ್ಯಪಾಲರೂ ಹೀಗೇ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರಾ?

2010, ಜುಲೈ 4ರಂದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳು ಕೇರಳದ ಕೊಟ್ಟಾಯಂ ಜಿಲ್ಲೆಯ ನ್ಯೂಮನ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಕ್ರೈಸ್ತ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ಟಿ.ಜೆ. ಜೋಸೆಫ್ ಅವರ ಕೈಯನ್ನೇ ಕಡಿದು ಹಾಕಿದರು. ಇಡೀ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜವೇ ತಲೆತಗ್ಗಿಸುವಂತಹ ಘಟನೆ ನಡೆದುಹೋಯಿತು. ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯವೇ ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದಿತು. ಆದರೆ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಎರಡೂವರೆ ತಿಂಗಳಾದರೂ ತನಿಖೆ ಯಾವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ, ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆಯೇ ಈ ಯಾವ ಅಂಶಗಳೂ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದಿಲ್ಲ. ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಕೈ ಜತೆ ಜೋಸೆಫ್ ಅವರು ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದಹಾಗೆ ಕೇರಳದ ರಾಜ್ಯಪಾಲ ಯಾರು? ಆರ್.ಎಸ್. ಗವಾಯ್ ಅವರು ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಅವರಂತೆ ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ವೇದಿಕೆ ಹತ್ತಿ ಟೀಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?! ಒಂದು ವೇಳೆ, ಬಿಜೆಪಿ ಆಡಳಿತದ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇನಾದರೂ ಟಿ.ಜೆ. ಜೋಸೆಫ್ ಅವರ ಕೈ ಕಡಿದಿದ್ದರೆ? ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಬಿಜೆಪಿ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ, ಮೈನಾರಿಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಘೋರ ಹಿಂಸೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಬೊಬ್ಬೆ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹನ್ಸ್‌ರಾಜ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಅವರು ಈ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರವನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವಂತೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯವರಿಗೆ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿರುತ್ತಿದ್ದರು, ಇಲ್ಲವೆ ಕಿತ್ತೊಗೆಯಲು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ರಾಜ್ಯಪಾಲರಾಗಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಂದಿನಿಂದಲೂ ಯಾವ ರೀತಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ವಿಧಾನ ಪರಿಷತ್‌ಗೆ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದರೆ ತಿರಸ್ಕಾರ, ಕುಲಪತಿ ನೇಮಕಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಕುಲಪತಿಗಳನ್ನೇ ಟೀಕೆ ಮಾಡುವುದು. ರಾಜ್ಯಪಾಲರಾದವರಿಗೆ ಇಂಥ ಸಣ್ಣತನಗಳೇಕೆ? ತನಗೆ ಕಾನೂನಿನ ಭಾರೀ ಅರಿವಿದೆ ಎಂದು ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾರದ್ವಾಜ್‌ರನ್ನು ಕಾನೂನು ಸಚಿವರ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಕಿತ್ತು, ರಾಜ್ಯಪಾಲರಂತಹ ನಿವೃತ್ತಿ ತರುವಾಯದ ಹುದ್ದೇ ಕೊಟ್ಟು ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೇಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು ಸೋನಿಯಾಗಾಂಧಿ?! ಒಂದು ವೇಳೆ, ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಅವರಿಗೆ ರಾಜ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ರಾಜ್ಯದ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ನೆರೆ ಬಂದು ಒಂದು ವರ್ಷವಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು, ಇನ್ನೂ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕಲ್ಪಿಸದ ಸರಕಾರವನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ವರ್ಷಕ್ಕೆ 3 ಲಕ್ಷ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಟೋಪಿ ಹಾಕಿರುವ ಈ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆಗ ಜನ ಕೂಡ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇನು? ಅವರು ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತರುವ ಉದ್ದೇಶವಿದೆ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿಯೆತ್ತಿದರೂ ರೆಡ್ಡಿಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನವರು ಇದುವರೆಗೂ ಮಾಡಿದ ಲೂಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಪಕ್ಷಪಾತ ಧೋರಣೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಪಾಲರ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತನಾಡುವ ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನು ಹುಡುಕುವುದೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಅವರು ಈ ಪರಿ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಲು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವೇನು ಕುಲಗೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದೆಯೇ? ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿಯವರ ಮೂಗಿನ ಕೆಳಗೇ ಇರುವ ರಾಜಧಾನಿ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದೆರಡು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ.

ಅಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆಯೇ?

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರಾಗಿದ್ದು ರಾಜ್ಯಪಾಲರಾಗಿ ಬಂದವರು ಯಾವ ಪರಂಪರೆ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ. ೨೦೦೬ರಲ್ಲಿ ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗ ರಾಜ್ಯಪಾಲ ಬೂಟಾ ಸಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನು ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೆ?

ಸಾಕು ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ರಂಪ.

ಕೃಪೆ : ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಹ

ಡಿನೋಟಿಫೈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಭೂದಾನದ ಪುಟ ತಿರುವಿದಾಗ…

ವೇದಾಂತಗಳೇನೋ ತುಂಬಾ ಇವೆ. ಕಾಲಾನುಕ್ರಮ ದಿಂದಲೂ ಪ್ರಮುಖ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದೇ ಇದು ಎಂಬ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳೂ ಪುರಾಣ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅವೆಲ್ಲ ಓದಿ ಸೊಗಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಲಾಯಕ್ಕೇನೊ ಎಂಬ ಹತಾಶೆಯೊಂದು ಆವರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋದರೆ ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅದು ಕೈಲಾಗದವರು ಹೇಳುವ ಕತೆಯೇನೋ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಅಪಾಯಗಳೂ ಇವೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಕನವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ನೆಲದ ಬಗ್ಗೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಯುದ್ಧಗಳಾಗಿದ್ದು, ರಕ್ತಪಾತಗಳಾಗಿದ್ದು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅದರ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಮೋಹಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಾಗಲೇ ನೈತಿಕತೆ, ಮಾನ ಮರ್‍ಯಾದೆಗಳ ಅರ್ಥ ಕ್ಷಯಿಸಿದ್ದು ಎಂದು ಮಹಾ ಕಾವ್ಯಗಳೂ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ‘ಸೂಜಿಮೊನೆಯಷ್ಟೂ ಜಾಗ ಕೊಡಲಾರೆ’ ಎಂಬ ಕೌರವರ ಯಾವತ್ತಿನದೋ ಅಟ್ಟಹಾಸ ಇಂದಿಗೂ ಭಾರತದ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ದನಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.

ತನ್ನದು ಅಂತ ಒಂದು ನೆಲ, ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಮನೆ, ಮನೆಯ ಖಜಾನೆಯಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ನಿಜ. ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡದೇ ಸಂತನ ರೀತಿ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಉಪದೇಶ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದಕ್ಕೇನೂ ಬೆಲೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ಈ ಆಸೆ ದುರಾಸೆಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ತಡಕಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅವೇ ಮಹಾಭಾರತ ಹಾಗೂ ರಾಮಾಯಣದ ಕತೆಗಳನ್ನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದರಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ, ಮಾತೃಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಾವಪರವಶವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಈಗ ಕೇವಲ ‘ಭೂಮಿ’ಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿರುವ ಕರ್ನಾ ಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು.

ಮಹಾಭಾರತದ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ‘ಒಂದಿಂಚು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೊಡೆವು’ ಎಂಬ ಕೂಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ದರ್ಪ, ಕ್ರೌರ್‍ಯ, ಸಂಚುಗಳೆಲ್ಲ ಇವತ್ತಿನ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ‘ಡಿನೋಟಿಫಿಕೇಷನ್’ ಎಂಬ ಒಂದು ಪದದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತುಹೋದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆ ತಾನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೈಟು ಕೊಳ್ಳಲು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಬೇಕೋ, ಏನೆಲ್ಲ ಬಸವಳಿಯಬೇಕೋ ಅದು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಚಿಟಿಕೆ ಹೊಡೆಯುವ ಕೆಲಸವಷ್ಟೆ. ಕಾಗದದ ಮೇಲಿನ ಆದೇಶ ಪ್ರತಿಗೆ ಇವರು ಹಾಕಿದ ಸಹಿಯ ಇಂಕು ಆರುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸರಕಾರಿ ಭೂಮಿ ಡಿನೋಟಿಫೈ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆ ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಸ್ವಂತ ಸೂರು ಬಯಸಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಸವೆಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಭಟ್ಟಂಗಿಗಳ ಹೆಸರಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಜಮೀನು ನೋಂದಾವಣಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇವತ್ತು ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲೇ ಭೂ ಸ್ವಾಧೀನ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ವಿತ್ತ ವಲಯ ಅನಿವಾರ್‍ಯ ಎಂದ ದೊಡ್ಡದನಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಭೂಮಿ ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವವರ ಆರ್ತನಾದ ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೂ ವಾಸ್ತವ. ಇವತ್ತಿನ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹೀಗೆ ಸ್ವಾಧೀನಗೊಂಡ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೈಗಾರಿಕೆಗ ಳಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬಲವಾಗಿಯೇ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಬಿಡಿಎ ಹಾಗೂ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರಗಳ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿಗೆ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಹಗರಣ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿದರೆ ಸ್ವಾಧೀನಗೊಂಡ ಭೂಮಿಯೂ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಿಲ್ಡಿಂಗು, ರೆಸಾರ್ಟ್‌ಗಳು ತಲೆ ಏಳುವುದಕ್ಕೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಭೂ ಹಗರಣದಲ್ಲಿ ಡಿನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಲೂಟಿ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಂಪುಟ ಸದಸ್ಯರ ಹೆಸರುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಆಳುವವರು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ ಬಲದಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತ, ಛಾನ್ಸು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ನಾವೂ ಒಂದು ಕೈ ನೋಡುವವರೇ ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ಪಾಳಯದಲ್ಲೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ ಬಿಡಿ. ‘ಡಿನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್‌ಗಾಗಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಬಳಿ ನೀವೂ ಒಂದು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿದ್ದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆಯಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ನಾಯಕ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, ‘ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನು? ವಿವೇಚನೆ ಅವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೇನೂ ಪ್ರಭಾವ ಉಪಯೋಗಿಸಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಸುಭಗ ಉತ್ತರ ಬಂದಿದೆ.

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರೂ ಅಷ್ಟೆ. ಹಿಂದಿನವರು ಮಾಡದೇ ಇರು ವುದನ್ನೇನು ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆಯೇ ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡೇ ಖುರ್ಚಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಅಕ್ರಮಗಳನ್ನು ತಡೆದು ಒಳ್ಳೆಯ ಆಡಳಿತ ನೀಡಲಿ ಎಂದೇ ಪರ್‍ಯಾಯವೊಂದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಇವರಿಗೆ ಮತ ನೀಡಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಸರಕಾರದ ಈ ನಡವಳಿಕೆಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಅಸಹ್ಯ ತರಿಸಿದ್ದು. ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಏನೆಂದು ಬರೆಯೋದು? ಏನಂತ ಬಯ್ಯೋದು? ಎಲ್ಲರೂ ಖದೀಮರು ಎಂಬ ನಿರಾಸೆ ಆವರಿಸಿರುವ ಈ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಹಳಿದರೂ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಹತಾಶೆಗೆ ದೂಡುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನೂ ಪ್ರಯೋಜನ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಗೌಡರ ಮಕ್ಕಳೇನು ಕಮ್ಮಿ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರೇನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವಾ, ಬಿಜೆಪಿ ಬಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆಷ್ಟು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ರಾಜಕೀಯ ಗದ್ದಲವಾಗಿಹೋಗಿರುವಾಗ ಕೊನೆಪಕ್ಷ ನಾವಾದರೂ ಹೊಸಗಾಳಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಇದರ ಹೊರಗಡೆ ಮುಖ ಚಾಚಬೇಕು ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಿಂದಿನವರು ಮಾಡಿದ್ದೇನು ಎಂದು ಅಬ್ಬರಿಸಿದರೆ ಕೇವಲ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ, ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ವಗೈರೆಗಳಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಮಹಾ ಪರಂಪರೆಯೇನು? ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಾದ, ದೇಶ ಪ್ರೇಮದ ಮಾತನಾಡುವವರು ಅಂಥ ವಿಶಾಲ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿಗೆ ಬರೆಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುವ ರಾಜ ಕಾರಣಿಗಳ ಧಾವಂತ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಡಿದ ಯೋಧರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಆಸ್ತಿಗೂ ಕೈಹಾಕಲು ಹೋಗಿ ನಿರ್ಗಮಿಸಬೇಕಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಪ್ರಕರಣ, ದೇಶವನ್ನು ದಂಗು ಬಡಿಸಿರುವ ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಸ್ಪೆಕ್ಟ್ರಮ್ ಹಗರಣ, ಕಾಮನ್‌ವೆಲ್ತ್ ಹೆಸರಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾರಿ ಹಗರಣ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳವಳದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಬೇಕಾದ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ದೇಶದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹಾಗಾ ದರೂ ಹೃದಯ ಹಗುರಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ವಿನೋಬಾ ಭಾವೆ!

ಇವತ್ತು ಅದ್ಯಾವ ಭೂಮಿ, ಯಾವ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ತಾವು ಗೆದ್ದಂತೆ ಎಂದು ರಾಜ ಕಾರಣಿಗಳು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಅದನ್ನೇ ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಹಂಚು ವಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರ್ಗವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದವರು ಅವರು. ಶ್ರೀಮಂತರು ಸ್ವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಜಮೀನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆಂದೋಲನಕ್ಕೆ ನೇತೃತ್ವ ಒದಗಿಸಿದ, ಸಮಾಜದ ಸುಖದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಗೆಯರಳಿಸಿಕೊಂಡವರು ವಿನಾಯಕ ನರಹರಿ ಭಾವೆ. ಅಹಿಂಸೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಕರ್ಮಿಯನ್ನು ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ‘ವಿನೋಬಾ’ ಎಂದು ಕರೆದರು.

ಅದು ೧೯೫೧ರ ಸಮಯ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಹೊಸ್ತಿಲು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂಬ ಮನೆ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿಗೂ ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ಗೂ ಸಂಘರ್ಷ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅರ್ಥಾತ್, ಬಂದೂಕಿನ ಮೂಲಕ ಸಮಾನತೆ ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೊರಟ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರು. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಗಾಂಧೀ ಜಿಯ ಅಹಿಂಸೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮಾರ್ಗ ಎಂದು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದವರ ಪಡೆ.

ನಾಗ್ಪುರದ ಪವ್ನಾರ್ ಬಳಿ ವಿನೋಬಾರ ಆಶ್ರಮವಿತ್ತು. ಆರ್ಥಿಕ ವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬಲಗೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಆಶಯದ ‘ಸರ್ವೋ ದಯ’ದ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಅವರು ದೇಶದ ನಾನಾ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಸಂಚರಿ ಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸರ್ವೋದಯದ ಮೂರನೇ ವಾರ್ಷಿಕ ಸಮ್ಮೇಳನ ಹೈದರಾಬಾದ್‌ನ ಸಮೀಪದ ಶಿವರಾಮಪಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಹೈದರಾಬಾದ್‌ಗೆ ಮುನ್ನೂರು ಮೈಲಿ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಸಂಚರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು ವಿನೋಬಾ. ತೆಲಂಗಾಣ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ದಂಗೆಯ ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧ ಸ್ಥಿತಿ ಅವರ ಅರಿವಿಗೆ ಬರತೊಡಗಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಿತ್ತು. ಜಮೀನ್ದಾರರ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದ್ದ ಭೂಮಿಗಾಗಿ ರೈತರು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಇವರಿಗೆ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ನೆರವು ನೀಡಿದ್ದರಿಂದ ಹೋರಾಟದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ರಕ್ತ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಸರ್ವೋದಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಮುಕ್ತಾಯದ ದಿನ ವಿನೋಬಾ ಘೋಷಿಸಿದರು- ‘ಪವ್ನಾರ್‌ಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಕೆಲ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಸಹವರ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತೇನೆ. ತೆಲಂಗಾಣದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಹಿಂಸೆಯ ಊರುಗಳಿಗೆ ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶ ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು. ಆ ಮಾತಿನಂತೆ ತೆಲಂಗಾಣಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಲೇ ವಿನೋಬಾ ಅವರಿಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶಾಂತಿ ಕಾಪಾಡಿ ಎಂಬ ಅಹಿಂಸೆಯ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಧಾನವೂ ಯಾರಿ ಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾದಂತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ರಚನಾತ್ಮಕವಾದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರದ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಅವರಂದುಕೊಂಡರು. ಅತ್ತ ಪೊಲೀಸರು ಇತ್ತ ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದಿ ಕಾರ್‍ಯಕರ್ತರ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರೈತರ ಬವಣೆ ಅವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿತ್ತು.

ಏಪ್ರಿಲ್ 18, 1951. ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದ್ದ ನಲಗೊಂಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪೊಚಂಪಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಗೆ ವಿನೋಬಾ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಏಳುನೂರು ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಹಳ್ಳಿ ಅದು. ಅಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಒಂದು ಭಾಗದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಭೂರಹಿತರು. ಅಲ್ಲಿನ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರ ಕಾಲೊನಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಅವರ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಹಾಗೆ ಬಂದವರು ವಿನೋಬಾ ಮುಂದೆ ೮೦ ಎಕರೆ ಜಮೀನಿಗಾಗಿ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟರು. 40 ಎಕರೆ ನೀರಾವರಿ ಹಾಗೂ ೪೦ ಎಕರೆ ಒಣ ಭೂಮಿ ದೊರೆತರೆ ಅದು 40 ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗು ತ್ತದೆ ಎಂದು ಮನದಿಂಗಿತ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಸುಖ ದುಃಖ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದ ವಿನೋಬಾ ಅವರೇನೂ ಸರಕಾ ರದ ಪ್ರತಿ ನಿಧಿಗಳಲ್ಲವಲ್ಲ? ಹೀಗಾಗಿಯೇ ವಿನೋಬಾ ಯೋಚಿಸಿ ಕೇಳಿದರು, ‘ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಈ ಅವಶ್ಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಸರಕಾರದ ಗೋಜು ಬಿಟ್ಟು ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೇ ಏನಾದರೊಂದು ಮಾಡಲಾಗದೇ?’

ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಹುಶಃ ತಾನಾಗಿಯೇ ಕಾಲ ಕೂಡಿಬರುತ್ತದೆಯೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜನರ ನಡುವೆಯಿಂದ ಎದ್ದುನಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯೊಬ್ಬ ‘ನಾನು ಈ ಜನರಿಗೆ ನೂರು ಎಕರೆ ಭೂಮಿ ದಾನ ಮಾಡು ತ್ತೇನೆ ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಸ್ಥಳೀಯ ಭೂಮಾಲಿಕರಾಗಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರು ರಾಮಚಂದ್ರ ರೆಡ್ಡಿ.

‘ಭೂದಾನ’ವೆಂಬ ಒಂದು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಆಂದೋಲನ ಮೊಳಕೆ ಒಡೆದಿದ್ದು ಹಾಗೆ. ಭಾರತದ ಭೂ ಹಂಚಿಕೆ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಇದೇ ಮಾದರಿ ಯಾಗಬಾರದೇಕೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ಆಗಲೇ ವಿನೋಬಾರ ಮನದಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯೊಡೆಯಿತು. ಯಾವುದೇ ಬಲವಂತದ ಕ್ರಮ ಅನುಸರಿಸದೇ ಭೂಮಾಲಿಕರ ಮನ ಒಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಭೂರಹಿತ ರೈತರಿಗೆ ಜಮೀನು ಕೊಡಿಸುವುದೇ ಅದರ ಸ್ವರೂಪವಾಯಿತು.

ಭೂದಾನದ ಮೂಲಕ ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಜಮೀನು ಕೊಡಿಸುವು ದಕ್ಕಾಗಿ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿದರು ವಿನೋಬಾ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಭೂದಾನ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ‘ಗ್ರಾಮ ದಾನ’ವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಶ್ರೀಮಂತ ಜಮೀನ್ದಾರನನ್ನು ಮನವೊಲಿಸುತ್ತ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲು ಒಂದು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭೂಮಿ ಹೊಂದಿದವರ ಪೈಕಿ ಶೇ.೭೫ ಮಂದಿ ಯನ್ನು ಸ್ವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಭೂದಾನ ಮಾಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ ಅದನ್ನು ಭೂರಹಿತರ ನಡುವೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಂಚುವುದು. ಈ ಹಂತದಲ್ಲೇ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಭೂದಾನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಆಂದೋಲನ ಮಾಸತೊಡಗಿತು ಎಂಬ ಆರೋಪವೂ ಇದೆ.

ಭೂದಾನವಾಗಲೀ, ಗ್ರಾಮದಾನವಾಗಲೀ ಕೇವಲ ಭೂಮಿ ಪಡೆಯುವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಹಂಚುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದದ್ದು. ‘ಭೂದಾನ’ ಎಂಬ ಪದದೊಳಗೆ ಅದು ಧ್ವನಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಕುಡಿಯೊಡೆದಿದ್ದವು. ವಿಶಾಲ ಸಂರಚನೆಯ ಸೇವಾಕಾರ್‍ಯವಾಗಿ ಅದು ರೂಪು ತಾಳಿತ್ತು. ಈ ಆಂದೋಲನದ ಒಳಗೇ ಇತರ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಾದ ಸಂಪತ್ತುದಾನ, ಶ್ರಮದಾನ, ಜೀವನದಾನ (ಭೂದಾನ ಚಳವಳಿಯ ಆಶಯಗಳಿಗೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಕಾರ್‍ಯಕರ್ತರ ಅರ್ಪಣೆ), ಅಹಿಂಸೆಯ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಕಾಪಿಡುವ ಶಾಂತಿಸೇನೆ ಹಾಗೂ ಸಾಧನ್‌ದಾನ (ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ವಾದ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವುದು) ಇವೆಲ್ಲ ಒಡಮೂಡಿದವು.

ಭೂಮಿ ಒದಗಿಸುವ ಆಶಯವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಆಂದೋಲನವು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಇಷ್ಟೊಂದು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಅದು ಜಗತ್ತೇ ಒಮ್ಮೆ ಇತ್ತ ತಿರುಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ೧೯೫೭ರ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಲೇ ಭೂದಾನದ ಪ್ರಮುಖ ಆಶಯವಾದ ಸ್ವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಭೂಮಿ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮುಕ್ಕಾಗುತ್ತ ಬಂತು. ವಿನೋಬಾ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಭೂರಹಿತರಿಗೆ ಒಟ್ಟು ಐದು ಕೋಟಿ ಎಕರೆ ಭೂಮಿ ಪಡೆಯುವ ಗುರಿಯನ್ನೇನೂ ತಲುಪಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾಗಿದ್ದು ಐದು ಲಕ್ಷ ಎಕರೆಗಳಷ್ಟೇ ಆದರೂ ಅದೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲ. ಆ ಆಂದೋಲನ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಉನ್ನತ ಆದರ್ಶವಂತೂ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಚಿರಸ್ಥಾಯಿ. ಅಲ್ಲದೇ ಈ ಆಂದೋಲನ ರೈತನಿಗೆ ಭೂಮಿಯ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಮಾಲೀಕತ್ವವನ್ನೂ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಕೈಗಾರಿಕೆಗೆ ಭೂಮಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದರ ಷೇರು ರೈತನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಲಾಭವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಿರಂತರ ವಾಗಿ ಪಾಲು ಹರಿದುಬರುವ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಇದು.

ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜವಾದಿ ಜಯಪ್ರಕಾಶ ನಾರಾಯಣ ಭೂದಾನ ಚಳವಳಿಯಿಂದ ಭಾರಿ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಸರ್ವೋದಯ ಸಮಾಜ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ವಿನೋಬಾ ತುಳಿದ ಹಾದಿಯೇ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾದದ್ದು ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಭಾರ ತದ ಹೊರಗಿನಿಂದಲೂ ಅನೇಕರನ್ನು ಈ ಆಂದೋಲನ ಆಕರ್ಷಿಸಿತ್ತು. ಭೂದಾನ ಆಂದೋಲನದಿಂದ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಪಡೆದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕೈಗಾರಿ ಕೋದ್ಯಮಿ ಅರ್ನೆಸ್ಟ್ ಬಾರ್ಡರ್ ತನ್ನ ಕಂಪನಿಯ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಶೇ. 90ರ ಷೇರು ನೀಡಿ ಗಾಂಧಿ ಮಾದರಿಯ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ತಲೆಬಾಗಿದ.

ಕೆಲ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಇತಿಮಿತಿಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಭೂದಾನ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಮುದ್ರೆ ಒತ್ತಿ ಹೋಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾರೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ೧೯೮೨ರಲ್ಲಿ ಭೂದಾನದ ಪ್ರವರ್ತಕ ವಿನೋಬಾ ಮರಣಿಸಿದರು. ಕೊನೆಗೂ ಇತಿಹಾಸ ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಯಾರಿಗೋ ಭೂಮಿ ಕೊಡಿಸಲು ಊರೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಿದ ವಿನೋಬಾರಂಥ ಒಂದು ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಹೊರತು, ‘ಮುನ್ನ ಶತಕೋಟಿ ರಾಯರುಗಳಾಳಿದ ನೆಲವ ತನ್ನದೆಂದೆನುತ ಶಾಸನವ ಬರೆಸಿ’ ಮೆರೆದು ಮಣ್ಣಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನಲ್ಲ.

ಕೃಪೆ : ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಹ

ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸಂತತಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಲಿ

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗಿರಿನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಸತೀಶ್ ವಿಠಲ್ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನ ವಿವಾಹಕ್ಕೆಂದು ಬಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಸಂಭವಿಸಿದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಮಜಬೂತಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸಾರ್, ನಮ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದ ಯಾರ ಜತೆಗೂ ವಾದಕ್ಕಿಳಿಯಬೇಡ, ಕಾಯಿದೆ-ಕಾನೂನಿನ ಮಾತನಾಡಬೇಡ, ಸೀಟು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಾಗಲ್ಲ, ಕೊಂದೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಹುಷಾರ್ ಎಂದಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಸರ್ವೀಸೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು. ಜನ ಓಡಾಡುವುದೆಲ್ಲ ರೈಲಲ್ಲೇ. ನಾವು ವಾಪಸ್ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ರಿಸರ್ವೇಶನ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೆವು. ರೈಲು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಜನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ರೈಲನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ರಿಸರ್ವೇಶನ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ, ‘ನಿನ್ನ ಬಳಿ ದುಡ್ಡಿದೆ, ರಿಸರ್ವೇಶನ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೀಯಾ. ನನ್ಹತ್ರ ದುಡ್ಡಿದ್ರೆ ನಾನೂ ಮಾಡಿಸ್ತಿದ್ದೆ. ಇದೇನು ನಿನ್ನಪ್ಪನ ಟ್ರೈನಾ?’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಚೈನು ಎಳೆದ ಕೂಡಲೇ ಟ್ರೈನ್ ನಿಲ್ಲಲೇ ಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಡೈವರ್‌ಗೇ ಒದೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ರೈಲ್ವೆ ಖಾತೆ ನಮಗೇ ಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಜನಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ವೋಟು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಬಿಹಾರದಷ್ಟು ವರ್ಸ್ಟ್ ಯಾವ ರಾಜ್ಯವೂ ಇಲ್ಲಾ ಸಾರ್.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ಒಂದೊಂದು ಸ್ಟೋರಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲೂ ಅರ್ಥವಿತ್ತು. ಬಾಬು ಜಗಜೀವನ್ ರಾಮ್, ಲಲಿತ್ ನಾರಾಯಣ ಮಿಶ್ರಾ, ಕೇದಾರ್ ಪಾಂಡೆ, ಜಾರ್ಜ್ ಫರ್ನಾಂಡಿಸ್, ರಾಮ್ ವಿಲಾಸ್ ಪಾಸ್ವಾನ್, ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್, ಲಾಲು ಪ್ರಸಾದ್ ಯಾದವ್ ಹೀಗೆ ಭಾರತೀಯ ರೈಲ್ವೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ರೈಲ್ವೆ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿರುವುದು ಬಿಹಾರಿಗಳೇ. ಅದರಲ್ಲೂ ಲಾಲು ಎಂಬ ಮಹಾನುಭಾವ ಬಿಹಾರ ವನ್ನು ಕೆಟ್ಟಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ದಂತಕಥೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅಮೆರಿಕದ ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಜಾರ್ಜ್ ಬುಷ್ ವಿಧವಿಧವಾದ ಜೋಕುಗಳಿಗೆ ವಸ್ತುವಾಗುವ ಮೊದಲೇ 15 ವರ್ಷ ಬಿಹಾರ ವನ್ನಾಳಿದ ಲಾಲು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜೋಕಿನ ದೊಡ್ಡ ವಸ್ತುವಾಗಿದ್ದರು. ಸರ್ದಾರ್ಜಿ, ಸಂತಾ-ಬಂತಾ ಬಿಟ್ಟರೆ ಲಾಲು ಅವರೇ ಜೋಕುಗಳ ದೊಡ್ಡ ಹೀರೋ.

ಒಮ್ಮೆ ಬಿಹಾರ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಲಾಲು, ಜಪಾನಿ ನಿಯೋಗಕ್ಕೆ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಿದ್ದರು. ಬಿಹಾರದ ಜತೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಬಂಧ ವೃದ್ಧಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಲು ನಿಯೋಗ ಬಂದಿತ್ತು. ರಾಜ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಬಂದ ನಿಯೋಗ, “ಬಿಹಾರ ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅತ್ಯದ್ಭುತ ರಾಜ್ಯ. ನಮಗೆ 3 ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕೊಡಿ, ಬಿಹಾರವನ್ನು ಜಪಾನ್‌ನಂತೆ ಆರ್ಥಿಕ ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ” ಎಂದಿತು. ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದ ಲಾಲು ಹೇಳಿದರು- “ಜಪಾನಿಯರಾದ ನೀವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೈಲಾಗದವರು. ನನಗೆ ಮೂರು ದಿನ ಕೊಡಿ, ಜಪಾನನ್ನೇ ಮತ್ತೊಂದು ಬಿಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ”!

ಇನ್ನೊಂದು ಜೋಕು ಕೇಳಿ.

ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಟಾಯ್ಲೆಟ್‌ಗೆ ಏನನ್ನುತ್ತಾರೆ?
La Loo!

2005, ನವೆಂಬರ್ 24ರಂದು ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಬಿಹಾರವೆಂದರೆ ಯಾರ ಬಾಯಿಂದಲೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತು ಹೊರಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ದೇಶದ ನಾಲ್ಕೂ ಮೂಲೆಗಳಿಗೂ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಸುವರ್ಣ ಚತುಷ್ಪಥ ಹೆದ್ದಾರಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಐಐಟಿ ಕಾನ್ಪುರ ಪದವೀಧರ ಸತ್ಯೇಂದ್ರ ದುಬೆಯನ್ನು ೨೦೦೩ರಲ್ಲಿ ಹತ್ಯೆಗೈದ ನಂತರವಂತೂ ಬಿಹಾರವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಭಯಪಡುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಬಿಹಾರ ಐದು ವರ್ಷ ಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತೆ? ಯಾವ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಅದು ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತೋ ಅಂತಹ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಕರಣಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಂತು ಹೋಗಿವೆಯೇ?

ಎನ್‌ಡಿಎ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ 45 ಸಾವಿರ ಕ್ರಿಮಿನಲ್‌ಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿ, ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಿದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ. ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವ ಸ್ಥೆಯೂ ಮತ್ತೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. 1990ರಿಂದ 2005ರವರೆಗೂ ನಡೆದ ಲಾಲು-ರಾಬ್ಡಿ ಆಡಳಿತ ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತ್ತೆಂದರೆ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಕಾಲೇಜು ಉಪನ್ಯಾಸಕರಿಗೆ ಸಂಬಳವೇ ನಿಂತುಹೋಗಿತ್ತು. ಹೊಸ ನೇಮಕಗಳಂತೂ ದೂರದ ಮಾತಾಗಿದ್ದವು. ಹಾಗಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕುಸಿದಿತ್ತು. ಪದವಿ, ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯ ಮಾತು ಹಾಗಿರಲಿ, ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವೇ ಕನಸಾಗಿತ್ತು. 2005ರಲ್ಲಿ ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ 1 ಲಕ್ಷ ಪ್ರಾಥಮಿಕ, ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಹಾಗೂ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡುವ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿದರು. ಹಾಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಸಂಬಳ ಕೊಡುವ ತಾಕತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಹೊಸ ನೇಮಕ, ಅದೂ 1 ಲಕ್ಷ ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕ ಸಾಧ್ಯವೆ ಎಂದು ನಕ್ಕವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಸರಕಾರದ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ನಂಬುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎನ್‌ಡಿಎ ತನ್ನ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಪೂರೈಸಿತು. ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳ ಕಂಪನಿ, ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಬಿಹಾರಿ ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮತ್ತೆ ಬಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಸರಕಾರ 5 ಸಾವಿರವನ್ನಾದರೂ ಕೊಡಲಿ, 7 ಸಾವಿರವನ್ನಾದರೂ ನೀಡಲಿ, ಬಿಹಾರಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದುದು ಸ್ವರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗವೇ ಹೊರತು, ಸಂಬಳದ ಪ್ರಮಾಣವಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಒಂದು ವರ್ಷವಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ ಪೂರೈಸಿದ್ದ 18ರಿಂದ 50 ವರ್ಷ ವಯೋಮಾನದವರೆಗೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕೆಲಸಗಳು ಸಿಗಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಿನ ಕಟ್ಟಾವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದ ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ, ಚುನಾವಣೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ 50 ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಮೀಸಲು ಜಾರಿಗೆ ತಂದರು. ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬ ದಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರೆಯಿತು. ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯಲ್ಲೇ ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಜನ ಮತ್ತೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

“ಬಿಹಾರಿ ಅಸ್ಮಿತಾ”!

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಮಾತು ಕೇಳಿ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಸುಲಿಗೆ, ದರೋಡೆ, ಡಕಾಯಿತಿಗೆ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದ ಬಿಹಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ‘ಅಸ್ಮಿತಾ’(ಹೆಮ್ಮೆ) ಜಾಗೃತಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಇಂದು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ನಾವು ಬಿಹಾರಿಗಳು ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆ ಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯತೋರುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ. MY=ಮುಸ್ಲಿಂ+ಯಾದವ್ ಎಂಬ ಜಾತಿ ರಾಜಕೀಯದ ಮೂಲಕ 15 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬಿಹಾರವನ್ನಾಳಿದ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜವನ್ನೊಡೆದ ಲಾಲು ಪ್ರಸಾದ್ ಯಾದವ್ ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದ ಹಾನಿಯನ್ನು ೫ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಹಾದಿಯತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವಲ್ಲಿ ನಿತೀಶ್ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಬಿಹಾರಿ ಅಸ್ಮಿತಾದ ಹಿಂದಿರುವುದು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಮೀರಿದ ಬಿಹಾರಿಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶ. ಬಿಹಾರ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾ ರಾಂದೋಲನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷೆ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ, ಪ್ರಧಾನಿ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಆರೋಪ ಮಾಡಲು ಎಷ್ಟು ತಡಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಕೇಂದ್ರದ ಸಹಾಯ ಧನವನ್ನು ವಿನಿಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಆರೋಪ ಮಾಡುವಂತಾಗಿದೆ ಅವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ಹೌದು, ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ, ಆ ಬದಲಾವಣೆಯ ಹರಿಕಾರ ಮತ್ತಾರೂ ಅಲ್ಲ ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್.

1970ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್ ಪಾಟನಾದಲ್ಲಿ ಎಂಜಿ ನಿಯರಿಂಗ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಸೋಶಿ ಯಲಿಸ್ಟ್ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಸರಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಮೀಸಲು ನೀಡುವುದರ ಸಂಬಂಧ ಅಲಿಪ್ತ ನಿಲುವು ತಾಳಿ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಜಾತಿ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತು ನಿತೀಶ್ ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಲಾಲು ಪ್ರಸಾದ್ ಯಾದವ್ ಮತ್ತು ರಾಬ್ಡಿ ದೇವಿ ಆಡಳಿತದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ೧೯೯೦ರಿಂದ ೨೦೦೫ರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿರೋಧಿ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯವು ಯಾದವರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಶೂದ್ರರನ್ನು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡೆಗಣಿಸಲಾಯಿತು. ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರು ಇದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದರು. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಚುನಾವಣೆ ಗಳು 2006ರ ಏಪ್ರಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎರಡು ಪ್ರಮುಖವಾದ ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು. ಒಟ್ಟು ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಭಾಗವನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿಟ್ಟರು. ಹಾಗೇ ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರುವ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮೇಲ್ವರ್ಗ ಹಾಗೂ ಕೆಳವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ವಿಭಾಗಿಸಿದರು. ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಈ ಕ್ರಮದಿಂದಾಗಿ ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗ ಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಜಾತಿಗಳನ್ನು ಸಬಲಗೊಳಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಯಾದವರಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದ ಈ ಜಾತಿಗಳು ಮೇಲ ಕ್ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಇದು ಯಾದವರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಲನೆಯನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದೇ ರೀತಿ ದಲಿತ ಜಾತಿಗಳನ್ನೂ ವಿಭಾಗಿಸಿದರು.

ಇನ್ನು ಒಟ್ಟು ಮತಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ.16.5ರಷ್ಟು ಮುಸ್ಲಿಂ ಮತಗಳಿವೆ. ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ಜತೆ ನಿತೀಶ್ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮತಗಳು ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಹಾಗಂತ ಬಿಜೆಪಿ ತನ್ನ ಅಜೆಂಡಾ ಪರಿಪಾಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಿತೀಶ್ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಜತೆಗೆ ಜನ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಬಿಜೆಪಿಯ ಬಿಹಾರ ಘಟಕವು ಕೇಸರೀಕರಣ ರಹಿತವಾಗಿದೆ. ಉಪ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಹಣಕಾಸು ಸಚಿವರೂ ಆಗಿರುವ ಬಿಹಾರ ಬಿಜೆಪಿ ಮುಖಂಡ ಸುಶೀಲ್ ಕುಮಾರ್ ಮೋದಿ ಅವರು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿತೀಶ್ ವಿರುದ್ಧ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಶಾಲೆಗೆ ದಾಖಲಾಗುವ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಳವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಂಬತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರಿಗೆ ಸೈಕಲ್‌ಗಳನ್ನು ವಿತರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈಗ ಇದನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ವಿತರಿಸುವ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಸೈಕಲ್‌ಗಳು ಮಹಿಳಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ರಸ್ತೆಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವಂತಾಗಿವೆ. ಬೃಹತ್ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್ ಹೇರಳವಾಗಿ ಹಣವನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿತೀಶ್ ಅವರು ಕೈಗೊಂಡಿರುವ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅವರ ವಿರೋಧಿಗಳು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಿತೀಶ್ ಅವರದ್ದು ಸುದೀರ್ಘವಾದ ರಾಜಕೀಯ ಯಾನ.

1989-90ರಲ್ಲಿ ವಿ.ಪಿ. ಸಿಂಗ್ ಸರಕಾರದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಖಾತೆ ಸಹಾಯಕ ಸಚಿವರಾಗಿ, ಆ ಬಳಿಕ ರೈಲ್ವೆ ಸಚಿವರಾಗಿ, ನಂತರ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಸರಕಾರದಲ್ಲಿ ಭೂ ಸಾರಿಗೆ ಸಚಿವರಾಗಿ ನಿತೀಶ್ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಅವರು ಬಿಹಾರದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಈ ಸುದೀರ್ಘ ರಾಜಕೀಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣ ಅವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮುಕ್ತ ರಾಜ ಕಾರಣಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರನ್ನು ‘ಮಿಸ್ಟರ್ ಕ್ಲೀನ್’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ಬಿಹಾರ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ನವೆಂಬರ್ 24 ರಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿರುವ ಫಲಿತಾಂಶ ಏನಾಗುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರಂತಹ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಸಂತತಿ ಬೆಳೆದರೆ ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹಿತ…

ಕೃಪೆ : ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಹ

ಆಡ್ವಾಣಿಯವರ ದೂರಾಲೋಚನೆ, ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್‌ರ ದುರಾ ಲೋಚನೆ

2010, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 19, ಮೋತಿಹಾರಿ, ಮುಜಫ್ಫರ್‌ಪುರ, ಬಿಹಾರ.

ಅಂದು ಚುನಾವಣಾ ರ್‍ಯಾಲಿಯನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಜೆಪಿಯ ಮೇರು ನೇತಾರ ಲಾಲ್ ಕೃಷ್ಣ ಆಡ್ವಾಣಿಯವರು, ಗುಜರಾತ್‌ನ ವಿಕಾಸ ಪುರುಷ ನರೇಂದ್ರ ದಾಮೋದರದಾಸ್ ಮೋದಿಯವರ ಹೆಸರು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು. “ಗುಜರಾತ್‌ನಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಹಾಗೂ ಗುಜರಾತ್ ಮುಸ್ಲಿಮರ ತಲಾ ಆದಾಯ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಬೇರೆ ಮಾತು, ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ಸ್ತರ, ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಜನರೂ ಗುಜರಾತ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಿಂದಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದರು. ಆಡ್ವಾಣಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಮುಸ್ಲಿಂ ಧುರೀಣೆ ನಜ್ಮಾ ಹೆಫ್ತುಲ್ಲಾ ಕೂಡ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಮುಕ್ತಕಂಠದಿಂದ ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು. “ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಆರಕ್ಕೆ ಆರೂ ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡ ಗುಜರಾತ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ವಿಜಯದ ಅಲೆ ನೆರೆಯ ದಾದ್ರಾ ಹಾಗೂ ನಗರ್ ಹವೇಲಿಗೂ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿದೆ” ಎಂದರು.

2010, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 25, ಪಟನಾ, ಬಿಹಾರ.

ಆಡ್ವಾಣಿ ಹಾಗೂ ಹೆಫ್ತುಲ್ಲಾ ಅವರು ಮೋದಿಯ ವರನ್ನು ಹೊಗಳಿದ್ದು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಹಾಗೂ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೋಪ ತರಿಸಿದ್ದು ಒಳಗೊಳಗೇ ಪ್ರಧಾನಿ ಕನಸನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿರುವ ಸುಷ್ಮಾಸ್ವರಾಜ್ ಎಂಬ ಬಿಜೆಪಿಯ ಸ್ವಘೋಷಿತ ಭಾರತ ಮಾತೆಗೆ! ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರ ಸಭೆಯನ್ನು ದ್ದೇಶಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬಿಹಾರ ರಾಜಧಾನಿ ಪಟನಾಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದ ಸುಷ್ಮಾಸ್ವರಾಜ್ ಅವರನ್ನು, ‘ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರೇಕೆ ಬಿಹಾರ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ?’ ಎಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ, “ಮೋದಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಬಿಡಬೇಕೆ ಆಕೆ!

ಅದು ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನೇ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಳಿಸಿತು.

ಒಂದು ಕಡೆ, ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತರುವ ತಾಕತ್ತಿರುವುದು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಬಿಜೆಪಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಈ ಸುಷ್ಮಕ್ಕನಿಗೆ ಮೋದಿ ಮೇಲೆ ಅದೇಕೆ ಈ ಪರಿ ಕೋಪ? ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ೧೬ ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮತದಾರರಿದ್ದು ಮೋದಿ ಹಾಗೂ ವರುಣ್ ಗಾಂಧಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಣಾಮವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಭಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ನಿತೀಶ್ ಕುಮಾರ್‌ಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಗಾಲು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರವೇ. ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ‘ಬಿಹಾರ ಚುನಾವಣೆ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬಿಜೆಪಿಯ ಸ್ಥಳೀಯ ನಾಯಕರು ಹಾಗೂ ಕೆಲ ರಾಷ್ಟ್ರನಾಯಕರು ಸಾಕೆಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ’ ಎಂಬ ಬಿಜೆಪಿಯ ಸಹಜ ಸ್ಪಷ್ಟನೆಯನ್ನೇ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಕೂಡ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸ ಬಹುದಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೋದಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಂಜಿನ ಮಾತನಾಡಿ ದ್ದೇಕೆ?

ಈ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಅವರನ್ನು ಬಹಳ ಸಾಧು ಮಹಿಳೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬಂಡಾಯ ಪ್ರಹಸನದ ವೇಳೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಶಾಸಕ ಸಿ.ಟಿ. ರವಿ ಅವರು, ಚಾನೆಲ್‌ಲ್ಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಹಾಲಿ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ೩ ವಿಧವಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದು ಎಂದರು. ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ವಿಂಗಡಣೆಯಾಗಿತ್ತು. 1. ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿರುವವರು. 2. ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿರುವವರು ಹಾಗೂ 3. ಹುದ್ದೆಗಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿರುವವರು. ಈ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಅವರಾಗಲಿ, ಆಕೆಯ ದತ್ತುಪುತ್ರರಾದ ರೆಡ್ಡಿ ಬ್ರದರ್ಸ ಆಗಲಿ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿ ರುವವರಲ್ಲ ಎಂದು ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕೇನು?!

ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ, ಆದರೆ ಸಂಘದ ಕೆಲ ಹಳಬರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿರುವ ಘಟನೆ ಯೊಂದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಳಿತು. ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಮೂಲತಃ ಜನತಾ ಪರಿವಾರದಿಂದ ಬಂದವರು. ಜನತಾ ಪಕ್ಷದಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಹರಿಯಾಣಾದ ದೇವಿಲಾಲ್ ಸರಕಾರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತೆ ಸಚಿವೆಯಾಗಿದ್ದ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ವಕೀಲೆಯಾಗಿದ್ದವರು. ಆಕೆ ಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಾರ್ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ಗೆ ಕರೆಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಂವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಇರಸು-ಮುರಸುಗೊಂಡು “ನೀವೆಲ್ಲ ಆ ‘ಆರ್ಗನೈಸರ್’ ಹಾಗೂ ‘ಪಾಂಚಜನ್ಯ’ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ” ಎಂದು ಕೋಪತಾಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು!! ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘ ನಡೆಸುವ ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿಕೃಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಈ ಮಹಿಳೆ ಇಂದು ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಆಕೆ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿರುವವರಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ, ಆಕೆಯೇನಾ ದರೂ ಈ ದೇಶ, ನೆಲ, ಜಲ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರೆ ‘ಹಿಂದು ಹೃದಯ ಸಾಮ್ರಾಟ’ ಎಂದೇ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಕಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ? ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಹಾಗೂ ಲಾಲ್ ಕೃಷ್ಣ ಆಡ್ವಾಣಿಯವರು ತಮ್ಮ ೫೦ ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಮೀರಿದ ರಾಜಕೀಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದಾದರೂ ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರರ ವಿರುದ್ಧ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ? ಸತ್ತರೆ ಹೊರಲು ನಾಲ್ಕು ಜನರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು 1984ರಲ್ಲಿ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಂಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಪಾತಾಳದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಗದ್ದುಗೆಯ ಸಮೀಪ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದು ಆಡ್ವಾಣಿ ಯವರು. ಆದರೆ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದು ವಾಜಪೇಯಿ! ಅಷ್ಟೇಕೆ, ಅಟಲ್ ಅವರೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಎಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದ್ದೇ ಆಡ್ವಾಣಿ. ಹೀಗೆ ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಪಕ್ಷ ಕಟ್ಟಿದ ಆಡ್ವಾಣಿಯವರು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ನಾಯಕನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಿರುವ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಹೇಗಿದೆ? ಕಳೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಎನ್‌ಡಿಎಯ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದ ಆಡ್ವಾಣಿಯವರೇ ತಮಗಿಂತ ವಯಸ್ಸು, ಅನುಭವ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ತೀರಾ ಕಿರಿಯವರಾದ ಮೋದಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಮೋದಿಯವರಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಉಳಿಗಾಲ ಎಂಬ ದೂರದೃಷ್ಟಿ, “ದೂರಾಲೋಚನೆ” ಆಡ್ವಾಣಿಯವರಿಗಿದ್ದರೆ ಈ ಸುಷ್ಮಾಗೇಕೆ ಬರೀ “ದುರಾ”ಲೋಚನೆ?!

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಸುಷ್ಮಾಗಿಂತ ಅರುಣ್ ಜೇಟ್ಲಿಯವರೇ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಿ ನಾಯಕ. ಅವರು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಾಕ್ಸಮರವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದು ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಕಪಿಲ್ ಸಿಬಲ್, ಅಭಿಷೇಕ್ ಮನುಸಿಂಘ್ವಿ, ಸೀತಾರಾಮ್ ಯೆಚೂರಿಯವರಂತಹ ಮಾತಿನ ಮಲ್ಲರನ್ನು ಮಣಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾತೇ? ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆ ಹಾಗೂ ತಾರ್ಕಿಕ ವಾದ ಎರಡೂ ಇರಬೇಕು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಏಕಮಾತ್ರ ಬಿಜೆಪಿ ವಕ್ತಾರ, ನೇತಾರ ಜೇಟ್ಲಿ. ಅಂತಹ ಜೇಟ್ಲಿಯವರು “ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ: ಯಾರೂ ತುಳಿಯದ ಹಾದಿ” ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಗುಜರಾತ್‌ನ ನಾಯಕನ ಬಗ್ಗೆ ಮುಕ್ತಕಂಠದಿಂದ ಶ್ಲಾಘಿಸಿದ್ದರು. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಬಿಜೆಪಿಯ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಜೇಟ್ಲಿಯವರೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬಿಜೆಪಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ನಿತಿನ್ ಗಡ್ಕರಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಅದೇ. ಹುಟ್ಟಾ ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕರೇ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಬಿಟ್ಟು ಮೋದಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ತೋರುತ್ತಿರುವಾಗ ಬಳ್ಳಾರಿ ರೆಡ್ಡಿಗಳ ಈ ಮಹಾತಾಯಿಗೇಕೆ ಮತ್ಸರ? ಮೋದಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಾಗ ಈಕೆಯ ಭಾಷಣ ಕೇಳಲು ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಎಂದಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದಾರಾ? ೧೯೮೦ರ ದಶಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ‘ರಾಮಾಯಣ’, ‘ಮಹಾಭಾರತ’ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದಂಥ ಗ್ರಾಂಥಿಕ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ವಿಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಮಲ್ಹೋತ್ರಾ ಹಾಗೂ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್‌ರ ಮಾತು ಕೇಳುವುದೆಂದರೆ it’s a pain! ಆದರೆ ಅಟಲ್ ನಂತರ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿ ರುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿಯೆಂದರೆ ಮೋದಿ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಯೋಗ್ಯತೆ ಬೇಕು. ಅದಿರಲಿ, ವಾಜಪೇಯಿ ಸರಕಾರದಲ್ಲಿ ೬ ವರ್ಷ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಮಾಡಿದ ಘನ ಕೆಲಸವಾದರೂ ಯಾವುದು? ಆಕೆ ಮಾಡಿದ ಒಂದಾ ದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯ ಅಥವಾ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ ನೋಡೋಣ?

ಇತ್ತ ಮೋದಿ ಎಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ?

ಅದು ಕೇಂದ್ರವಿರಲಿ, ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳಿರಲಿ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಆಗಿರಲಿ, ಬಿಜೆಪಿ ಇರಲಿ, ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ದೇಶವೇ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ, “ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ, ಹೊಣೆ ಗಾರಿಕೆ ಹಾಗೂ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ ಹೆಚ್ಚಳ”ಕ್ಕಾಗಿ ಗುಜರಾತ್ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಕಳೆದ ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪುರಸ್ಕಾರ ಲಭಿಸಿದೆ. ‘ಸ್ವಾಗತ್’ (ಸ್ಟೇಟ್ ವೈಡ್ ಅಟೆನ್ಷನ್ ಆನ್ ಗ್ರೀವೆನ್ಸಸ್ ವಿತ್ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ಆಫ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ) ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡು ಮೋದಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ತೊಡೆದುಹಾಕಿ ದ್ದಾರೆ. ಇದು ದೇಶದ ಯಾವೊಬ್ಬ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಸುಜಲಾಂ ಸುಫಲಾಂ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಗುಜರಾತ್‌ನ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ನೀಗಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಕೂಡ ದೇಶದ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದೆ. ಗುಜರಾತ್‌ನಂತಹ ಒಣ ಭೂಮಿ ಇಂದು ಹಸಿರಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ‘ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೆ’ಯಂಥ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಪತ್ರಿಕೆಯೇ ಹಾಡಿ ಹೊಗಳಿದೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಸಮುದ್ರದ ಕೊಲ್ಲಿಗೇ ಅಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವಂತಹ ಹೊಸದೊಂದು ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಮೋದಿ ಕೈಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಭಾವ್‌ನಗರ್ ಹಾಗೂ ಭರೂಚ್ ನಡುವೆ ಬರುವ ಖಂಬತ್ (ಕಾಂಬೆ) ಕೊಲ್ಲಿಗೆ 30 ಕಿ.ಮೀ. ಉದ್ದದ ಅಣೆಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟುವ 54 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂ. ಯೋಜನೆಯದು! ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವೇ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುವಂತಹ ಯೋಜನೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವೊಂದು ಮುಂದಾಗಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾದಲ್ಲಿರುವ ಇದೇ ತೆರನಾದ ಅಣೆಕಟ್ಟನ್ನು ಖುದ್ದು ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಬಂದಿರುವ ಮೋದಿ, ‘ಕಲ್ಪಸರ್ ಆಣೆಕಟ್ಟು’ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಸಮುದ್ರದ ಪಾಲಾಗುತ್ತಿರುವ ನರ್ಮದಾ, ಮಾಹಿ, ಸಬರ್‌ಮತಿ ಹಾಗೂ ದಾದರ್ ನದಿಗಳ ಸಿಹಿ ನೀರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ 10 ಲಕ್ಷ ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗೆ ನೀರುಣಿಸುವ, 5,500 ಮೆಗಾವ್ಯಾಟ್ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡುವ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಖ್ಯಾತಿಯ ‘ಫೈನಾನ್ಷಿಯಲ್ ಟೈಮ್ಸ್ ಗ್ರೂಪ್’ ನೀಡುವ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ “FDI Asian Personality of the Year 2009″ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ. ಅವರು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಗುಜರಾತ್ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವಿಕಾಸದತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತ ಕೆಲಸವೇ ತಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್ ಮಾತ್ರ ಅದಿರು ಲೂಟಿಕೋರರನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸುಷ್ಮಾಸ್ವರಾಜ್‌ಗೂ ಮೋದಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೇ.

ಲೋಕಾಯುಕ್ತ ಸಂತೋಷ್ ಹೆಗ್ಡೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯವೇ ರೆಡ್ಡಿಗಳ ದರ್ಪದ ಬಗ್ಗೆ ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದಿದ್ದಾಗಲೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೊಡದ ಸುಷ್ಮಾಸ್ವರಾಜ್ ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾವ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳಿವೆ ಹೇಳಿ? ಆಕೆಯ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಗಲವಾದ ಬಿಂದಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಭಾರತ ಮಾತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬೇಡಿ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಿಪಿಎಂ ನಾಯಕಿಯರಾದ ಬೃಂದಾ ಕಾರಟ್, ಶುಭಾಷಿಣಿ ಅಲಿ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಮಾರ್ಗರೆಟ್ ಆಳ್ವ, ಅಂಬಿಕಾ ಸೋನಿ, ಗಿರಿಜಾ ವ್ಯಾಸ್, ಜಯಂತಿ ನಟರಾಜನ್, ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷದ ನಫೀಸಾ ಅಲಿ ಹಣೆಯಲ್ಲೂ ಅಂಗೈಅಗಲದ ಬಿಂದಿ ಸದಾ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಂತ ಅವರನ್ನು ಭಾರತೀಯತೆಯ, ಈ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತದಾ?!

ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯೆಂಬ ಶುದ್ಧಹಸ್ತ ನಾಯಕನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಗುಜರಾತ್‌ನಂತಹ ಒಂದಿಡೀ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಲಾಭವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಚುನಾವಣೆ ಇರಬಹುದು, ವಿಧಾನಸಭೆ-ಲೋಕಸಭೆ ಚುನಾವಣೆ ಆಗಿರಬಹುದು, ಕಳೆದ 10 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲೂ ಗುಜರಾತ್ ಜನ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಜಯ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ “ತಾಯಿ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್” ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಎಷ್ಟು ಜನ ಹಾಗೂ ಯಾರು ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?! ಕಳೆದ ಲೋಕಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಧಾನಿ ದಿಲ್ಲಿಯಿಂದ ಮಧ್ಯ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಶಿವರಾಜ್ ಸಿಂಗ್ ಚೌವ್ಹಾಣ್ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಧೀಶಾ ಎಂಬ ಬಿಜೆಪಿಯ ಭದ್ರಕೋಟೆಗೆ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೂ ಸ್ವಂತ ಸೀಟು ಗೆಲ್ಲುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೇ ಇಲ್ಲದ ಸುಷ್ಮಾಸ್ವರಾಜ್‌ಗೆ ಮೋದಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರಾರು?

ಪ್ರಧಾನಿ ಹುದ್ದೆಯೆಂಬುದು ತಿರುಕನ ಕನಸಿನಂತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಛಲಬಿಡದ ಅಟಲ್, ಆಡ್ವಾಣಿಯವರು ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್‌ರಂತಹ ಪದವಿ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುವುದು ಖಂಡಿತ ಒಳ್ಳೆಯ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ.

ಕೃಪೆ : ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಹ

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅರುಂಧತಿ ಯಾವಾಗ ಭಾರತದ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದರು

ನೂರೈವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬ್ರಿಟಿಷರ ನಿಯಂತ್ರಣ ದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಂಕಾಂಗ್ 1997ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ಪಾಲಾಯಿತು. 442 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಕಾವು ಅನ್ನು ಆಳಿದ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು 1999ರಲ್ಲಿ ತುಟಿಪಿಟಿಕ್ ಅನ್ನದೆ ಚೀನಾದ ವಶಕ್ಕೆ ನೀಡಿ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತರು. ಇನ್ನು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ತೈವಾನ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ನಡೆಯುವುದು ಚೀನಾದ್ದೇ ದರ್ಬಾರು. ಕಳೆದ 2 ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಚೀನಾವನ್ನು ಆಳಿದ ಹಾನ್, ತಾಂಗ್, ಸಾಂಗ್, ಮಿಂಗ್, ಯಾನ್ ಮತ್ತು ಕಿಂಗ್ ಈ ಎಲ್ಲ ವಂಶಾಡಳಿತಗಳೂ ಪಕ್ಕದ ವಿಯೆಟ್ನಾಂ ಅನ್ನು ಕಬಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿವೆ. 1974ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನೌಕಾ ಸಮರದ ನಂತರ ವಿಯೆಟ್ನಾಂಗೆ ಸೇರಿದ Paracel Islands ಅನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. 1988ರಲ್ಲಿ Spratly Islandsಗಳನ್ನು ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿತು. “Save Vietnam from China’s Expansionism” ಎಂಬ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಪಿಟಿಶನ್ ಆರಂಭ ಮಾಡಿ, ಆ ಮೂಲಕ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು, ಅಪಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಲು ಮುಂದಾಗಬೇಕಾದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ವಿಯೆಟ್ನಾಂಗೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. 1969ರಲ್ಲಿ ಗಡಿ ವಿವಾದ ವಿಷಯವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಸೋವಿಯತ್ ರಷ್ಯಾದ ಜತೆಗೂ ಚೀನಾ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿತ್ತು. 1959ರಲ್ಲಿ ಟಿಬೆಟ್ ಅನ್ನು ನುಂಗಿ ನೀರುಕುಡಿದಿರುವ ಚೀನಾ, ಈಗ ನಮ್ಮ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೂ ಹಕ್ಕುಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ!

ಏಕಾಗಿ?

ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಚೀನಾ ತನ್ನ ನೆರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೆಲ್ಲವುಗಳ ಜತೆಯೂ ಕಾಲು ಕೆರೆದುಕೊಂಡು ಜಗಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ? ಹಾಂಕಾಂಗ್, ಮಕಾವುಗಳನ್ನು ಏಕಾಗಿ ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡಿತು?

Greater China!

ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಪದಗುಚ್ಛವನ್ನು ಮೊದಲು ಬಳಸಿದ್ದು “China’s Geographic Foundations”(1930) ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದ ಅಮೆರಿಕದ ಭೂಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಜಾರ್ಜ್ ಕ್ರೆಸ್ಸಿ. ಹಾನ್, ತಾಂಗ್, ಸಾಂಗ್, ಮಿಂಗ್, ಯಾನ್‌ನಿಂದ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ಕಿಂಗ್‌ವರೆಗೂ ಚೀನಾವನ್ನು ಆಳಿದ ಈ ಎಲ್ಲ ವಂಶಾಡಳಿತಗಳೂ ಯಾವ ಯಾವ ಭೂಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಪಟ್ಟಿಮಾಡುತ್ತಾ ಅವುಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ‘ಗ್ರೇಟರ್ ಚೈನಾ’ ಅಥವಾ ‘ಮಹಾ ಚೀನಾ’ ಎಂದು ಜಾರ್ಜ್ ಕ್ರೆಸ್ಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದೀಗ ಕೇವಲ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಜಗತ್ತಿನ ಸೂಪರ್ ಪವರ್ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗುತ್ತಾ ದಾಪುಗಾಲಿಡುತ್ತಿರುವ ಚೀನಾ, ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಜತೆಗೆ ಭೌಗೋಳಿಕ ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೂ ಕೈಹಾಕಿದೆ. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ‘ಮಹಾ ಚೀನಾ’ ರಚನೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದೆ. ಈ ನಡುವೆ ತನ್ನ ಕ್ಷಿನ್ ಜಿಯಾಂಗ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾ ಚಳವಳಿಗೆ ಮುಂದಾದ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಮಿಲಿಟರಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸಕಿಹಾಕಿದೆ. ಇಂತಹ ವಾಸ್ತವ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಇದ್ದರೂ ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ ಅವರೇಕೆ ‘ಕಾಶ್ಮೀರ ಎಂದೂ ಭಾರತದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮತಿಗೇಡಿಯಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅದ್ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆಕೆ ಈ ರೀತಿಯ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಈಕೆಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಕನಿಷ್ಠ eನವೂ ಇಲ್ಲವೆ? ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮ ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ಕಾಶ್ಮೀರ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಪುಣ್ಯಾತಿಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಈಕೆಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೆ? ಮುಸ್ಲಿಮರು ಅದ್ಯಾವ ಕಾರಣವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಹುಯಿಲೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?

ಭಾರತದ ಮುಕುಟಪ್ರಾಯದಂತಿರುವ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೂ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಕ್ಕೂ ಇರುವ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಾದರೂ ಎಂಥದ್ದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಿ?

ಕಾಶ್ಮೀರ ಎಂಬ ಹೆಸರಲ್ಲೇ ಹಿಂದುತ್ವದ ಕುರುಹುಗಳಿವೆ. ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿನ ವಿಶಾಲವಾದ ‘ಸತಿಸರ್’ ಕೊಳವನ್ನು ಸತಿ ದೇವಿಯ (ಶಿವನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಪಾರ್ವತಿ) ಕೊಳವೆಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಕಶ್ಯಪ ಋಷಿಗಳು ಉದ್ಧಾರಗೊಳಿಸಿದರು ಎಂದು ಪುರಾಣ ಕತೆಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ‘ಕಶ್ಯಪಾಮರ್’ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಹೆಸರೇ ಮುಂದೆ ಕಾಶ್ಮೀರವಾಯಿತು. ಪುರಾತನ ಗ್ರೀಕರು ಇದನ್ನು ‘ಕಸ್ಪೇರಿಯಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. 7ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದ ಚೀನಾದ ಯಾತ್ರಿಕ ಹುಯೆನ್‌ತ್ಸಾಂಗ್ ಇದನ್ನು ‘ಕಾಶಿಮಿಲೊ’ ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದ. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕುರಿತು ಕಲ್ಹಣ ಬರೆದಿರುವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಮೊದಲ ದಾಖಲೆ ಮಹಾಭಾರತ ಯುದ್ಧ ಕಾಲದ್ದು. ಕ್ರಿಸ್ತಪೂರ್ವ 3ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಅಶೋಕ ಬೌದ್ಧಮತವನ್ನು ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಚುರಪಡಿಸಿದ. ಕ್ರಿಸ್ತಶಕ 9ನೇ ಶತಮಾನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರವು ಹಿಂದೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಶ್ಮೀರಿ ‘ಶೈವ ಪಂಥ’ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿಯೇ. ಅಲ್ಲದೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮಹಾನ್ ಪಂಡಿತರಿಗೆ ಇದು ಸ್ವರ್ಗ ಸಮಾನವಾದ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ, ಅಲ್ಲಿನ ವಿಜೃಂಭಣೆಗೆ ಮರುಳಾಗದವರೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಅದರದೇ ಆದ ಐತಿಹ್ಯವಿದೆ. ಕವಿಗಳು, ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಹಾಡಿ ಹೊಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಳಿದಾಸ ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ‘ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸುಂದರವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಉತ್ಕೃಷ್ಟವಾದ ಸಂತಸ ಹಾಗೂ ಆನಂದದಾಯಕವಾದದ್ದು’ ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮಹಾನ್ ಇತಿಹಾಸಜ್ಞನಾದ ಕಲ್ಹಣ ‘ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಪ್ರದೇಶ’ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾನೆ. ‘ಸೂರ್ಯನು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುವ ದೇಶವಿದು’ ಎನ್ನುತ್ತಾನವನು. ‘ಕಾಶ್ಮೀರ ಕಣಿವೆಯು ಮುತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಪಚ್ಚೆಯಂತಿದೆ. ಕೊಳಗಳ ನಾಡು, ಶುಭ್ರವಾದ ತೊರೆಗಳು, ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಹಸಿರು, ನಯನಮನೋಹರವಾದ ವೃಕ್ಷಗಳು, ದಿಗಂತದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ನಿಂತಿರುವ ಬಲಿಷ್ಠ ಪರ್ವತಗಳು, ಅವುಗಳಿಂದ ಬೀಸುವ ತಂಗಾಳಿ, ಸಿಹಿಯಾದ ನೀರು, ಸಾಹಸಿ ಪುರುಷರು, ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಸರ್ ವಾಲ್ಟರ್ ಲಾರೆನ್ಸ್ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕುರಿತು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಇಂತಹ ನಿತ್ಯಮನೋಹರವಾದ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ 1346ರವರೆಗೂ ಹಲವಾರು ಹಿಂದೂ ಮಹಾರಾಜರು ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದರು. ಮುಸ್ಲಿಮರು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆಸಿದ್ದು 1346ರಲ್ಲಿ. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಹಿಂದೂ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಲಾಯಿತು ಹಾಗೂ ಹಿಂದೂಗಳು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಇಸ್ಲಾಂ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಮೊಘಲರು 1587ರಿಂದ 1752ರವರೆಗೂ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದರು. ಈ ಅವಧಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪಾಲಿಗೆ 1752ರಿಂದ 1819ರವರೆಗೂ ಕತ್ತಲೆಯ ಯುಗ. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಫ್ಘನ್‌ನ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಆಳಿದರು. ಸರಿಸುಮಾರು 500 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಯಿತು. 1819ರಲ್ಲಿ ಸಿಖ್ಖರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಾದ ಪಂಜಾಬ್‌ಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಆಡಳಿತ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು. 1846ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮೊದಲ ಸಿಖ್ಖ್ ಯುದ್ಧದ ಬಳಿಕ ಕಾಶ್ಮೀರ ಈಗಿರುವ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಡೋಗ್ರಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಭಾಗ ವಾಯಿತು. ಡೋಗ್ರಾ ಆಡಳಿತಗಾರರಾದ ಮಹಾರಾಜ ಗುಲಾಬ್ ಸಿಂಗ್ (1846ರಿಂದ 1957), ಮಹಾರಾಜ ರಣಬೀರ್ ಸಿಂಗ್ (1857ರಿಂದ 1885), ಮಹಾರಾಜ ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಗ್ (1885ರಿಂದ 1925) ಹಾಗೂ ಮಹಾರಾಜ ಹರಿ ಸಿಂಗ್ (1925ರಿಂದ 1950) ಆಧುನಿಕ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದರು.

ಆದರೆ….

೧೯೪೭ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಭಾರತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ವಿವಾದ ಬುಸುಗುಟ್ಟ ತೊಡಗಿತು. ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ವಿಭಜನೆಯಾದಾಗ ಕಾಶ್ಮೀರದ ರಾಜನಿಗೆ ತಾನು ಯಾವ ದೇಶವನ್ನು ಸೇರಬೇಕೆಂಬ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತ ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಈ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಸೇರದೆ ತಾನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೂಡ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಬಹು ಸಂಖ್ಯಾತ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಜ್ಯದ ಹಿಂದೂ ಮಹಾರಾಜನಾಗಿದ್ದ ಹರಿಸಿಂಗ್, ಕೆಲ ತಿಂಗಳ ಹೊಯ್ದಾಟದ ಬಳಿಕ 1947ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ವಿಲೀನಕ್ಕೆ ಮುಂದಾದರು. ಇದು ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನಾಯಕರನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿತು. ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ ಭಾರತದ ಪ್ರದೇಶಗಳು ತಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿತ್ತು. 1948ರಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮೇಲೆ ಪಾಕ್ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆಸಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಮಹಾರಾಜ ಹರಿ ಸಿಂಗ್ ಭಾರತದ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ. ಭಾರತ ತನ್ನ ಗಡಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೂ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕಳಿಸಿತು. ಇನ್ನೇನು ತನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಕೈಜಾರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಜತೆ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸುವ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಮಹಾರಾಜ ಹರಿಸಿಂಗ್ ಸಹಿಹಾಕಿದರು, ಭಾರತ ತನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿತು. ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಪರಮವೀರ ಚಕ್ರ ವಿಜೇತ ಸೋಮನಾಥ್ ಶರ್ಮಾ ಅವರಂತಹ ವೀರಕಲಿಗಳು ಪ್ರಾಣಕೊಟ್ಟು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಉಳಿಸಿದರು. ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಕಬಳಿಸಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮುನ್ನಡೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಅದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಜವಾಹರಲಾಲ ನೆಹರು ಎಂಬ ‘ಮಹಾನ್’ ಪ್ರಧಾನಿ ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ಕದನ ವಿರಾಮ ಘೋಷಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಗೆ ದೂರು ನೀಡಿದರು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ‘ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ಆಯೋಗ’ (ಯುಎನ್‌ಸಿಐಪಿ) ರಚನೆಯಾಯಿತು. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆಸಿದ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಗುರಿಯಾಯಿತಲ್ಲದೆ, ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ತನ್ನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಇದರ ಜತೆಗೆ ‘ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕೇ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಜನಮತಗಣನೆಯ ಮೂಲಕ ನಿರ್ಧರಿಸ ಬೇಕೆಂಬ’ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಯುಎನ್‌ಸಿಐಪಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಆದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೇ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಒಂದು ‘ವಿವಾದಿತ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶ’ ಎಂದು ಕರೆಯಿತು.

ಅಂದಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಾಶ್ಮೀರ ಈ ದೇಶದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗದೇ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆಯೇ?

೨೦೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಂಶ ಆಳಿತ್ತು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಕಾವು, ಹಾಂಕಾಂಗ್, ವಿಯೆಟ್ನಾಂ, ಟಿಬೆಟ್ ತನ್ನದೆಂದು ಚೀನಾ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದಾದರೆ, ಇತಿಹಾಸದು ದ್ದಕ್ಕೂ ಭಾರತದ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರುವ ಕಾಶ್ಮೀರ ಈ ದೇಶದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು? ಇತಿಹಾಸದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಬಗ್ಗೆ ನಾಲಗೆ ಹರಿಬಿಡುತ್ತಿರುವ ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ ಅವರ ಮೂರ್ಖತನಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಬೇಕು? ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಾರ್ವ ಭೌಮತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಆಕೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಇನ್ನೂ ಬಂಧಿಸಿಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರಕ್ಕೇನಾಗಿದೆ? ಆಕೆಯನ್ನು, ಪ್ರಚಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸುವ ಆಕೆಯ ಚಟನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ದರ್ದು ನಮಗೇನಿದೆ? ಕಾಶ್ಮೀರ ಭಾರತದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿರುವ ಆಕೆ ಯಾವತ್ತು ತಾನೇ ಭಾರತದ ಅಂಗವಾಗಿದ್ದರು? 1998ರಲ್ಲಿ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಸರಕಾರ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿ ದೇಶದ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ಭಾರತದ ನಾಗರಿಕಳೇ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ “I hereby declare myself an independent, mobile republic” ಎಂದು ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಕೆಗೆ ಭಾರತದ ಸಮಗ್ರತೆ, ಸಾರ್ವಭೌಮತೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಹಕ್ಕಾದರೂ ಏನಿದೆ? ಭಾರತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೊದಲು ಅಮೆರಿಕ, ರಷ್ಯಾ, ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಬ್ರಿಟನ್, ಚೀನಾ ಕೂಡ ಅಣುಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ್ದವು ಎಂಬ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದವರಂತೆ ಭಾರತ ಅಣುಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಜಗತ್ತೇ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು ಎಂದು ಔಟ್‌ಲುಕ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಕೆಯಂತಹ ತಿಳಿಗೇಡಿಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡಬೇಕು? “The End of Imagination” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಡಿ ಬರೆದ ಮಾರುದ್ಧದ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ, “The bomb is India. India is the bomb. Not just India, Hindu India” ಎಂದು ಭಾರತದ ಹಿಂದೂಗಳೆಲ್ಲ ಕೋಮುವಾದಿಗಳೆಂಬಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದ ಸಿರಿಯನ್ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನಳಾದ ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್‌ರನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಸಹಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ವಾಕ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಮಾತನಾಡಬಹುದಾದರೆ ಮೇಜರ್ ಸೋಮನಾಥ್ ಶರ್ಮಾ, ವಿಕ್ರಂ ಬಾತ್ರಾ, ಸುಧೀರ್ ವಾಲಿಯಾ, ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಹರ್ಷನ್, ವಿಜಯಂತ್ ಥಾಪರ್ ಮುಂತಾದ ವೀರಸೈನಿಕರು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು? ಜನಮತಗಣನೆ ಮಾಡಿ ಅಥವಾ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಕೂಗಿಗೆ ಮಣಿದು, ಭಯೋತ್ಪಾದಕತೆಗೆ ಹೆದರಿ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ನಮ್ಮ ಸೇನೆ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಏಕೆ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಿತ್ತು? ಕಾಶ್ಮೀರ ಎಂದಕೂಡಲೇ ಏಕೆ ಇವರಿಗೆ ಬರೀ ಮುಸ್ಲಿಮರೇ ಏಕೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ? ಸ್ವಂತ ನೆಲದಲ್ಲೇ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾಗಿರುವ 7 ಲಕ್ಷ ಕಾಶ್ಮೀರಿ ಪಂಡಿತರು, 60 ಸಾವಿರ ಸಿಖ್ಖರು, ಲದ್ದಾಕ್‌ನ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮೀಯರು ಕೂಡ ಕಾಶ್ಮೀರಿಗರೇ ಎಂದು ಏಕನಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಇವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಏಕೆ ಯಾರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ? ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಏಕಮಾತ್ರ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು, ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಕೇರಳದ ಮಲ್ಲಪ್ಪುರಂ, ಕಾಸರಗೋಡು, ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ, ಮಂಗಳೂರು, ಹೈದರಾಬಾದ್ ಮುಂತಾದ ದೇಶದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಕೂಗೇಳಬಹುದು.

ಜೋಕೆ!

ಕೃಪೆ : ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಹ

ವಾತ್ಸಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಮೈಮರೆತರೆ ವತ್ಸಲೆ ಯೂ ಕ್ಷಮಿಸಳು

ಆ ದಿನವನ್ನು ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಮತ ಹಾಕದವರೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. 2008, ಮೇ 30 ರಂದು ವಿಧಾನಸೌಧದ ಮುಂದೆ ಸೇರಿದ್ದ ಜನಸಾಗರ ಇಂದಿಗೂ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದುವರೆಗೂ ಈ ರಾಜ್ಯ 18 ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರೂ ಬಿ.ಎಸ್. ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ-ಆದರದಿಂದ ಬಹುಶಃ ಯಾರನ್ನೂ ಗದ್ದುಗೆ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. 1993ರಲ್ಲಿ ಡಾ. ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್ ಅವರಿಗೆ ‘ಕರ್ನಾಟಕ ರತ್ನ’ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರದಾನ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಸೌಧದ ಮುಂಭಾಗ ಎಷ್ಟು ಕಳೆಗಟ್ಟಿತ್ತೋ ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವಂತಿತ್ತು ಅಂದಿನ ಸಂಭ್ರಮ. ನಾನು ಬೂಕನಕೆರೆ ಸಿದ್ದಲಿಂಗಪ್ಪ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ…. ಅಂತ ರೈತನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿ ಪದಗ್ರಹಣ ಮಾಡುವಾಗ ಬಿಜೆಪಿ ಮತದಾರರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಆಹ್ಲಾದ ವರ್ಣನೆಗೆ ನಿಲುಕದ್ದು. 4, 17, 38, 42, 79 ಕೊನೆಗೆ 110 ಹೀಗೆ ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಹೋರಾಟದ ನಂತರ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ದಕ್ಕಿತ್ತು. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವನವಿಡೀ ಕಾದಿದ್ದರೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಜೆಪಿ ಮತದಾರರು ಅಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದರು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದು ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರಾದರೂ ಅಧಿಕಾರ ತಮಗೇ ದಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಜೆಪಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಖುಷಿಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಸರಕಾರ ಬಂದಿದೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ, ಮತಾಂತರ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಉಪಟಳ ಇದ್ಯಾವ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೆಗಲ ಭಾರ ಇಳಿಸಿದವರಂತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು, ಸುಭದ್ರತೆಯ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿರಾಳಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೆಲವೇ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾವೇರಿಯಲ್ಲಿ ರೈತರ ಮೇಲೆ ಗೋಲಿಬಾರ್ ನಡೆದಾಗಲೂ, ಇನ್ನೂ ಅನನುಭವಿಗಳು ಎಂದು ಜನ ಸರಕಾರವನ್ನು ಮಾಫಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ರಸಗೊಬ್ಬರ ಕೊರತೆ ಕಾರಣ ದಾವಣಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ರೈತರು ದಂಗೆ ಎದ್ದಾಗಲೂ ಜನ ಶಂಕಿಸಿದ್ದು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರ ಹುನ್ನಾರವನ್ನು. ಆಪರೇಷನ್ ಕಮಲಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದಾಗಲೂ 110 ಸೀಟು ಗೆದ್ದಿದ್ದರೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್-ಜೆಡಿಎಸ್‌ನವರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕಾ ಎಂದು ಜನರೇ ಬಿಜೆಪಿಯ ಸಮರ್ಥನೆಗೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಟೀಕೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಸಾಕು ಬಿಡ್ರೀ… ನಿಮ್ಮ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಜೆಡಿಎಸ್‌ನವರು ೬೦ ವರ್ಷ ಮಾಡಿದ್ದೇನು ಅಂತ ಗೊತ್ತು, ನಿಮ್ಮಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಸರಕಾರ ಬಂದಿದೆ, ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಪರೇಷನ್ ಕಮಲದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ, ಅನನುಭವದಿಂದಾಗಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳಾಗುತ್ತವೆ, ಅಚಾತುರ್ಯಗಳು ಜರುಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಜನರೇ ಬಿಜೆಪಿ ವಕ್ತಾರರಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಸಮರ್ಥನೆಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಯ್ಯೋ… ಯಾರು ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ, ಈಗ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಬಿಡಿ ಎಂದು ಬಿಜೆಪಿಯವರು ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಹಗರಣ, ಲೂಟಿಗಳನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಆದರೆ….

ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ವಕಾಲತ್ತು ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಜೆಪಿಯ ಮತದಾರನ ಸ್ಥಿತಿ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷದ ನಂತರ ಏನಾಗಿದೆ ನೋಡಿ?! ಅದರಲ್ಲೂ ಲೋಕಾಯುಕ್ತ ಸಂತೋಷ್ ಹೆಗ್ಡೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಬಿಜೆಪಿ ಬಗ್ಗೆ ಅದರ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮತದಾರರೇ ಹೇಸಿಗೆಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಈಗಂತೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಹದಗೆಟ್ಟಿದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಿತ್ಯವೂ ಜನರ, ಎದುರಾಳಿಗಳ ಮುಖ ನೋಡಬೇಕಾದವರು ಬಿಜೆಪಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು. ಅವರು ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವಂತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷದವರೂ ಕಳ್ಳರೇ ಬಿಡಿ ಎಂದು ಹತಾಶೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್-ಜೆಡಿಎಸ್‌ನವರಿದ್ದಾಗ ನೂರಿನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸಗಳು ಸಾವಿರ ರೂ. ಬಿಚ್ಚಿದರೂ ಆಗದಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗಿವೆ, ಬಿಜೆಪಿಯವರು ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುವುದಕ್ಕೇ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಮತಹಾಕಿದವರೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸಿಗರಾದರೂ ಯಾವ ಪರಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಬಿಜೆಪಿ. ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಜನರ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಇರುವ, ನಿತ್ಯವೂ ಪಕ್ಷದ-ಸಂಘದ ನಿಷ್ಠಾವಂತರ ಮನೆಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ, ಊರೂರುಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಖೆ ನಡೆಸುವ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ಸಿಗೆ ಈ ಯಾವ ಅಂಶಗಳೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೆ?

ಹಾಗೆನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ರಾಷ್ಟ್ರಕಟ್ಟುವ ಕಾಯಕಕ್ಕಾಗಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕನ್ನು ಮರೆತು ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಬೆರೆತುಹೋಗಿರುವ ಸಂಘದ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕನಲ್ಲೂ ಬಿಜೆಪಿ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿ, ಹಗರಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ನೋವು, ಹತಾಶೆಗಳಿವೆ. ನಾನೇನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆತ ಅಸಹಾಯಕತೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸು ವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರ, ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದಿರುವವರಿಗೆ ಚಾಟಿ ಬೀಸುವ ತಾಕತ್ತು ಖಂಡಿತ ಇದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಏಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ? ಬಿಜೆಪಿ ನಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ನಾವು ಹೇಳಿದರೂ ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪಲಾಯನವಾದಕ್ಕೆ ಶರಣಾದರೆ ಸಂಘವನ್ನು ಜನರೇ ನಂಬದ ಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಾಗುವುದು ಖಂಡಿತ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿತಿನ್ ಗಡ್ಕರಿ ಎಂಬ ಮುಖಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಏಕಾಏಕಿ ಬಿಜೆಪಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಸಂಘಪರಿವಾರಕ್ಕಿದೆ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ರಾಜ್ಯ ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಕಿವಿಹಿಂಡುವುದಕ್ಕೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಸುದ್ದಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗುವ ಧೋರಣೆ ಬಲಪಂಥೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ತಿಪ್ಪೆ ಸಾರಿಸುವ ಉತ್ತರ ಮಾತ್ರ ಬೇಡ. ನಮ್ಮದೇನಿದ್ದರೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಘಟನೆ, ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಬೇಡಿ ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಗುರಾಗಬೇಡಿ. ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಬೆಲೆ ಇರುವುದಾದರೆ, ಉಳಿದ ಪಕ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನ (ಈಗ ಖಂಡಿತ ಅಲ್ಲ) ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇರುವುದಾದರೆ ಆ ಪಕ್ಷದ ಬೇರುಗಳು ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ ಎಂಬುದೇ ಕಾರಣ. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‌ನ ಶಿಸ್ತು, ಸಮರ್ಪಣಾ ಮನೋಭಾವ, ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಪಕ್ಷ ಬಿಜೆಪಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜನರಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಎಡೆಯಾಯ್ತು. ಖಂಡಿತ, ಇದರ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಸಂಘ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಆಗೆಲ್ಲ ನೈತಿಕ ಕಾವಲುಗಾರನಂತಿದ್ದ ಸಂಘ ಪರಿವಾರದ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಈ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವಾಗಲೂ ಕಿವಿ ಹಿಂಡುವ ಧೈರ್‍ಯ ತೋರುತ್ತಿಲ್ಲವೇಕೆ? ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಕ್ಕಂತೂ ಶತಾಯಗತಾಯ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್‍ಯ ರಾಜಿ ಮನೋಭಾವವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವ ಬಿಜೆಪಿ ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಾದರೂ ಸರಿ ಅವಧಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಡಲಿ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಗೆ ಸಂಘ ಪರಿವಾರದ ಪ್ರಮುಖರೂ ಒಗ್ಗಿಹೋದರಾ?

ಇದೇ ಸಂಘಪರಿವಾರದಿಂದ ಬಂದ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಬಹುಮತ ಸಾಬೀತಿಗೆ ಕೊರತೆ ಎದು ರಾಗಲೂ ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು? 1998ರಲ್ಲಿ ಅಟಲ್ ಸರಕಾರ 1 ವೋಟಿನಿಂದ ಉರುಳಿತು. ಅಂದು ಅವರೂ ಖರೀದಿಗೆ ಇಳಿಯಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೆ? ಜಾರ್ಖಂಡ್ ಮುಕ್ತಿ ಮೋರ್ಚಾ ಪಕ್ಷವನ್ನೇ ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್ ನೀಡಿ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಹೇಗೆ ಖರೀದಿ ಮಾಡಬಹುದೆಂಬುದನ್ನು ಪಿ.ವಿ. ನರಸಿಂಹರಾವ್ ಅದಾಗಲೇ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು, ಮೇಲ್ಪಂಕ್ತಿ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಒರಿಸ್ಸಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಂಸದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗಿರಿಧರ್ ಗಮಾಂಗ್ ಅನೈತಿಕವಾಗಿ ಮತಹಾಕಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಟಲ್ ಸಂಸದರ ಖರೀದಿಯಂತಹ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇ ಬಿಜೆಪಿಯ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ? ಅಧಿಕಾರದ ಹಪಾಹಪಿ ಖಂಡಿತ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಯಾವ ಆಸೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರು, ತಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಯಾವ ರೀತಿ ಬೀದಿರಂಪ ಮಾಡಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿದೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಜತೆಗಿನ ಅಣುಸಹಕಾರ ಒಪ್ಪಂದದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳೆಲ್ಲ ಒಗ್ಗೂಡಿ ಸರಕಾರವನ್ನು ಬೀಳಿಸಲು ಹೊರಟಾಗ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಿಜೆಪಿ ಸಂಸದರಾಗಿದ್ದ ಎಸ್ಪಿ ಸಾಂಗ್ಲಿಯಾನ, ಮನೋರಮಾ ಮಧ್ವರಾಜ್ ಅವರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೇಗೆ ಖರೀದಿಸಿತ್ತು ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿದ ವಿಚಾರವೇ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಆಪರೇಷನ್ ಕಮಲ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಶಾಸಕರ ಖರೀದಿಗೆ ಮುಂದಾಗುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಕೊಂಡವರ್‍ಯಾರು? ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ, ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಕೋಮುವಾದಿಗಳು ಎಂದು ದೂರಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಪಾಳಯದಿಂದ, ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಕಡೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಈ ಬಾರಿ ಟೀಕೆ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ, ಇವರಿಗೆ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬೇಕಪ್ಪ ಎಂದು ವಿಶ್ವಾಸ ವಿರಿಸಿ ಮತ ಹಾಕಿದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ವರ್ಗ ಇಂದು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಸಂಬಂಧ ಬಿಜೆಪಿ ನಿಲುವನ್ನು ಆಘಾತ-ಆಕ್ರೋಶಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದೆ.

ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಸಂಘ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಈ ದಿವ್ಯಮೌನ ಏಕೆ? ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕೆ?

ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ವಿರುದ್ಧ, ಇಸ್ಲಾಂ ಮೂಲಭೂತವಾದದ ವಿರುದ್ಧ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮತನದ ಚಹರೆಗಳನ್ನೇ ಅಳಿಸಿಹಾಕುವ ಮತಾಂತರವೆಂಬ ಪಿಡುಗಿನ ವಿರುದ್ಧ, ಒಟ್ಟಾರೆ ದೇಶದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಳಜಿಯ ಎಲ್ಲ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಘ ಪರಿವಾರ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನವಿದೆ. ಆದರೆ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವೂ ಕೂಡ ಅತಿ ಭೀಕರ ದೂರಗಾಮಿ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಅಸಮರ್ಥರೇ ಸಂಘದ ಮಂದಿ? ಚೀನಾ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೀತು, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರಬೇಕು ಎಂದು ಆಗಾಗ ಧ್ವನಿ ಮೊಳಗಿಸುವ ಸಂಘ ಪರಿವಾರ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳನ್ನೂ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಂತೆ ಕಾಣಬೇಕು, ಅವರಿಂದಲೂ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಭಾರಿ ಅಪಾಯವಿದೆ ಎಂದು ಸಾರುವ ನೈತಿಕ ಧಾಡಸಿತನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಸಂಘ ಪರಿವಾರ ಅದರಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಧ್ವನಿ ಯಾವುದು ಹಾಗಾದರೆ? ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಆಧಿಪತ್ಯ ಸಾಧಿಸಿದ್ದು ಕತ್ತಿ ಗುರಾಣಿ, ಬಂದೂಕು-ಮದ್ದುಗುಂಡು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸಮರ ಸಾರುವ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲ. ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಡಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಂದು, ಇಲ್ಲಿ ಕಾಂಚಾಣದ ದುರಾಸೆಗೆ ಬಿದ್ದವರನ್ನು ದಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಧಿಕಾರ ಸೂತ್ರ ಹಿಡಿದರು. ಇದೇನು ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‌ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸಂಗತಿ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇವತ್ತು ಅಂಥದೇ ಹಣ-ಅಧಿಕಾರದ ಆಸೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಕಾಯಿದೆ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ‘ಭಾರತಾಂಬೆ’ಯ ಉದರ ಬಗೆದು ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಅದಿರು ಸಾಗಿಸುವ ಜನರು ಅವತ್ತಿನ ‘ಮೀರ್ ಜಾಫರ್’ ಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನರಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಸರಳ ಸತ್ಯ ಸಂಘ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ದುಡ್ಡು-ಅಧಿಕಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೆ ಈ ನೆಲವನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಅಗೆದುಕೊಡಲು, ಇಲ್ಲಿನ ಬಡವರ ಬದುಕನ್ನು ಮೂರಾಬಟ್ಟೆ ಮಾಡಲು, ಡೀನೋಟಿಫೈ ಮಾಡಿ ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ದಂಧೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರಿಂದ ದುಡ್ಡು ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇವರೆಲ್ಲ ಸದಾಸಿದ್ಧರು. ‘ಈ ಭೂಮಿ ಬರಿ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣವಲ್ಲ’ ಎಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಸಂಘ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಇವೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಮೌನವಾಗಿರುವ ನಿಕೃಷ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒದಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯೇ?

ಹಾಗಾದರೆ, ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಪರಂಪರೆಯೇ ಸಂಘ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಹೋದರೆ ಗುಜರಾತ್‌ನ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಸಂಘ ಪರಿವಾರದಿಂದಲೇ ಹೋಗಿ ಇವತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ತರದ ನಾಯಕರಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವವರು ಮೋದಿ. ಸಂಘ ಪರಿವಾರ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಹಿಂದುತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಅಚಲ ಶ್ರದ್ಧೆ ಇರುವ ಬಿಜೆಪಿಗರನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಹೋದರೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ವರ್ಚಸ್ಸು ಹೊಂದಿರುವವರು. ಇಂಥ ಮೋದಿ ಈಗೊಂದು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೇ ತಲೆ ಎತ್ತಿರುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಿರ್ಮಿತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತೆರವುಗೊಳಿಸಿ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡರು. ಹೀಗೆ ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಿರುವ ನಿರ್ಮಾಣಗಳ ಪೈಕಿ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದ ಜಾಗಗಳಿದ್ದವು. ಹಾಗೆಯೇ 90 ದೇಗುಲ-ಗುಡಿಗಳೂ ನೆಲಸಮವಾದವು. ಅವ್ಯಾವವೂ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಮಹತ್ವ ಹೊಂದಿರುವಂಥವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿರ್ವಿವಾದ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಎಚ್‌ಪಿ, ಬಜರಂಗ ದಳ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರ ಕೇಸರಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಅದ್ಯಾವ ಪರಿ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿದ ಗುಡಿಗಳೂ ಹಿಂದುತ್ವದ ಹೆಗ್ಗುರುತುಗಳು ಎಂಬಂತೆ ಗುಜರಾತ್‌ನ ವಿಎಚ್‌ಪಿ ರಾಜ್ಯ ಕಾರ್‍ಯದರ್ಶಿ ರಾಂಚೋಡ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಅವರು, ‘ಮೋದಿ ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು ದೇಗುಲಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಹಿಂದುತ್ವವನ್ನು’ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅಬ್ಬರಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಸಂಘರ್ಷ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಜಾಗ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಷ್ಟೆ. ‘ಹಿಂದು ಹೃದಯ ಸಾಮ್ರಾಟ’ ಎಂದೇ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನರೇಂದ್ರಮೋದಿಯವರ ಹಿಂದುತ್ವದ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಧ್ವನಿ ಇದೆ. ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ ಧೋರಣೆ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲವೆ?

ಇವತ್ತು ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಪ್ರಮುಖರು ಹೇಳಬೇಕು, ಯಾವುದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಂತ?

ದೇಶಭಕ್ತಿ-ಸಂಘ ಪರಿವಾರ ಎಂದರೆ ಕೆಜಿಗೆಷ್ಟು ಎಂದು ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರುವವರನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ತಂದು ಕಮಲ ಅರಳಿಸುವುದೇ? ಯಾವ ಶಿಸ್ತಿನ ಮೂಲಕವೇ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತೋ ಅದರ ತಲೆಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಸಂಪುಟದ ಶಾಸಕರು ವ್ಯಭಿಚಾರ ವಿನೋದಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ನೋಡಿಕೊಂಡಿರುವುದೇ? ಈ ಹಂತದಲ್ಲಾದರೂ ಸಂಘ ಪರಿವಾರ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಖಂಡಿತ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರಾಚೆಗೆ ಸರಕಾರ ನಡೆಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವ ಯಾವ ನಾಯಕರೂ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ಪಕ್ಷದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಅಗತ್ಯ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸರಕಾರವೇನಾದರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ಇನ್ನುಳಿದ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಡಳಿತ ನೀಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಬಿಜೆಪಿ ಮತದಾರ ಮತ್ತೆ ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ಇದು ‘ನಮ್ಮ ಸರಕಾರ’ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಅವರ ಸಂಪುಟದ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಸಂಘದ, ಪಕ್ಷದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಿವಿಹಿಂಡಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ತನ್ನ ಹೊಕ್ಕುಳ ಬಳ್ಳಿಯಾದ ಬಿಜೆಪಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ತಪ್ಪನ್ನೇ ಖಂಡಿಸದಿದ್ದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಇತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ನೈತಿಕತೆ ಹಕ್ಕನ್ನೇ ಸಂಘ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ತೆ ಸದಾ ವತ್ಸಲೆ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲೇ ಮೈಮರೆತರೆ ಆ ವತ್ಸಲೆಯೂ ಕ್ಷಮಿಸಳು!

ಕೃಪೆ : ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಹ

ಅಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ದಶಕದ ಹಾದಿ, ಇಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಅಂಟಿದೆ ವ್ಯಾಧಿ

ನಾವಿಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ಏನೇನೂ ಅಲ್ಲ ಬಿಡಿ! ಅವತ್ತು ಶಂಕರ್ ಸಿನ್ಹ್ ವಾಫೇಲಾ ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಬಂಡಾಯವೆಬ್ಬಿಸಿದ್ದರು. 1995, ಮಾರ್ಚ್ 14ರಂದು ಕೇಶುಭಾಯಿ ಪಟೇಲ್ ಗುಜರಾತ್‌ನ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಿಜೆಪಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರ ತವರಾದ ಸೌರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿತ್ವ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ, ಯೋಗ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಮಂತ್ರಿಗಿರಿ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಸಂಘರ್ಷ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ 42 ನಿಗಮ ಮಂಡಳಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪಾಲಿಕೆಗಳಿಗೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡುವಾಗಲಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ವಾಘೇಲಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದರು. ಇವತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ‘ಅತಂತ್ರ’ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರಲ್ಲಿ ಯಾವ ದರ್ಪವನ್ನು ಕಾಣು ತ್ತೇವೋ ಅದೇ ತೆರನಾದ ಹುಂಬತನವನ್ನು ಅಂದು ಕೇಶುಭಾಯಿ ಪಟೇಲ್ ಕೂಡ ತೋರಿದ್ದರು. ‘ನಿಗಮ ಮಂಡಳಿಗಳ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ನೇಮಕಾತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಗುತೂರಿಸಬೇಡ’ ಎಂದು ಪಟೇಲ್ ಖಾರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ನಿಂತಿದ್ದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ, ‘ನೀನು ವಿದೇಶದಿಂದ ವಾಪಸ್ಸಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ವಾಘೇಲಾ ಮಾರುತ್ತರ ನೀಡಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಪಟೇಲ್ 1995, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 8ರಂದು ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಅಮೆರಿಕ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 25ರಂದು ವಾಘೇಲಾ ಬಂಡಾಯ ಸದಸ್ಯರ ಸಭೆಯೊಂದನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು. ಇದಾಗಿ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಕೂಡ ತನ್ನ ಶಾಸಕರ ಸಭೆ ನಡೆಸಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದು ಕೇವಲ 60 ಜನ. ವಾಘೇಲಾ ಸಭೆಗೆ 47 ಮಂದಿ ಬಂದಿದ್ದರು!! ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರ ಬೀಳುವುದು ಖಚಿತವಾಯಿತು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಪಟೇಲ್ ದರ್ಪಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯ ಬಿಜೆಪಿ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಮೇಲೆ ಭಿನ್ನರು ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸಿದರು. “ನನಗೊಂದು ಕಥೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮಗುವೊಂದು ತನಗೆ ಸೇರಬೇಕೆಂದು ನಿಜವಾದ ತಾಯಿ ಹಾಗೂ ಮಲತಾಯಿ ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ. ವಿಷಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಕಟಕಟೆ ಹತ್ತುತ್ತದೆ. ಮಗುವನ್ನು ಎರಡು ತುಂಡು ಮಾಡಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು. ಆದರೆ ತುಂಡರಿಸಬೇಡಿ ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚುತ್ತಾಳೆ ನಿಜವಾದ ತಾಯಿ. ನಾನೂ ಕೂಡ ಅಂತಹದ್ದೇ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಪಕ್ಷದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಾನು ಬಲಿಯಾಗಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಮನನೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದ ಮೋದಿ ರಾಜಕೀಯ ಅeತವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗಂತ ವಾಘೇಲಾ ಸುಮ್ಮನಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದು ಅಧಿಕಾರ ಹಾಗೂ ಅಧಿಕಾರ ಮಾತ್ರ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಲಾಲ್ ಕೃಷ್ಣ ಆಡ್ವಾಣಿಯವರನ್ನೂ ಟೀಕಿಸಿ ದರು. ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹರಿಸಲು ಸ್ವತಃ ವಾಜಪೇಯಿಯವರೇ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದ ವಾಜಪೇಯಿ, ಪಕ್ಷದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಅದೊಂದು ರಾಜೀಸೂತ್ರವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಬಂಡಾಯವೆದ್ದಿದ್ದ ಶಾಸಕರು ಅಹಮದಾಬಾದ್‌ಗೆ ಮರಳಿ ಕೇಶುಭಾಯಿಯವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಿಷ್ಠೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಾಸಮತ ಗೊತ್ತುವಳಿ ಪರ ಮತ ಹಾಕಬೇಕು. ಆನಂತರ ಕೇಶುಭಾಯಿ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೇ ಆಯಿತು. ವಿಶ್ವಾಸಮತ ಗೆದ್ದ ಕೇಶುಭಾಯಿ ಮರುದಿನ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರು. ಆದರೆ ವಾಘೇಲಾಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಸುರೇಶ್ ಮೆಹ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಲ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ವಾಘೇಲಾ 1996ರಲ್ಲಿ ‘ಮಹಾ ಗುಜರಾತ್ ಜನತಾ ಪಾರ್ಟಿ’ ಎಂದು ನೂತನ ಪಕ್ಷ ಕಟ್ಟಿದರು. ಅವತ್ತು ೪೨ ಶಾಸಕರು ವಾಘೇಲಾ ಹಿಂದೆ ನಡೆದರು. 45 ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಬೆಂಬಲ ಪಡೆದ ವಾಘೇಲಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದರು. ವರ್ಷ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾಲೆಳೆಯಿತು. ವಾಘೇಲಾ ಸರಕಾರ ಉರುಳಿತು. ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೂ ಬಿಜೆಪಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂತು. ವಾಘೇಲಾರಹಿತ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಶುಭಾಯಿ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ರಚನೆ ಮಾಡಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಕೇಶುಭಾಯಿ ಅವರಿಗೆ ಅಸಮರ್ಥತೆಯೇ ದೊಡ್ಡ ಶತ್ರುವಾಯಿತು. ೨೦೦೧, ಜನವರಿ ೨೬ರಂದು ನಡೆದ ಭೀಕರ ಭೂಕಂಪದ ಪರಿಹಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನೆಸಗಿದರು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೇ ಬಿಜೆಪಿ ಪಾಲಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಗುಜರಾತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು 6 ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು.

ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ‘ಸಂಸ್ಕಾರಧಾಮ’ ಎಂಬ ಶಾಲೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೋದಿಯವರಂತಹ ಕುಶಲಮತಿಯನ್ನು ಹಾಗೇ ಬಿಡಬಾರದು ಎಂಬ ಸತ್ಯ 2 ವರ್ಷ ತಡವಾಗಿಯಾದರೂ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಕರೆದು ಪಕ್ಷದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ಪಕ್ಷದ ವಕ್ತಾರನಾಗಿಯೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಮೋದಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 30, 2001. ಅಂದು ಸಂಭವಿಸಿದ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ದುರಂತದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಾಯಕ ಮಾಧವ್‌ರಾವ್ ಸಿಂಧಿಯಾ ದುರ್ಮರಣಕ್ಕೀಡಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಜತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ‘ಆಜ್‌ತಕ್’ ಚಾನೆಲ್‌ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾಮನ್ ಗೋಪಾಲ್ ಕೂಡ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಬಹಳ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದ್ದ, ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದ ಮೋದಿಯವರಿಗೂ ಅತೀವ ನೋವುಂಟಾಗಿತ್ತು. ಗೋಪಾಲ್ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಮೋದಿ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂತು. ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ವಾಜಪೇಯಿ: ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ?
ಮೋದಿ: ಶವಾಗಾರದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.
ವಾಜಪೇಯಿ: ಅಲ್ಲೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?
ಮೋದಿ: ಸ್ನೇಹಿತ ಗೋಪಾಲ್ ಅವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಬಂದಿ ದ್ದೇನೆ.
ವಾಜಪೇಯಿ: ಸರಿ, ಸಾಯಂಕಾಲ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣು.
ಹಾಗೆಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ಫೋನಿಟ್ಟರು. ಸಂಜೆ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ನೋಡಿದ ವಾಜಪೇಯಿ, “ಪಂಜಾಬಿ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ತಿಂದೂ ತಿಂದು ಊದಿದ್ದೀಯಾ. ನೀನು ಸ್ಲಿಮ್ ಆಗಬೇಕು. ಬೇಗ ಹೋಗು” ಎಂದರು.
ಮೋದಿ: ಎಲ್ಲಿಗೆ?
ವಾಜಪೇಯಿ: ಗುಜರಾತ್‌ಗೆ
ಮೋದಿ: ನನಗೆ ಕೇವಲ ಗುಜರಾತ್ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಇರುತ್ತದೆಯೋ ಅಥವಾ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಇದೆಯೇ?

ಗುಜರಾತ್‌ಗೆ ಹೋಗು ಎಂದ ವಾಜಪೇಯಿ ಮಾತಿನ ಹಿಂದೆ, ‘ಗುಜರಾತ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೋ…’ ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ ಎಂದು ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ಅರಿವೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಲು ಒಪ್ಪಿದರು. ಮೊದಲಿಗೆ ಬಿಜೆಪಿ ಶಾಸಕಾಂಗ ಪಕ್ಷದ ನೇತಾರನಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಮೋದಿ ಒಂದು ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರು. “ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಇನ್ನು 500 ದಿನಗಳು ಬಾಕಿಯಿವೆ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಕೇವಲ 12 ಸಾವಿರ ಗಂಟೆಗಳಿವೆ. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಬೇಕು. ಆ ಮೂಲಕ ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ಗೆಲುವನ್ನು ಖಾತ್ರಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ನಾನು ಒನ್ ಡೇ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದರು. ನಿಮ್ಮ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, “ಒನ್ ಡೇ ಮ್ಯಾಚ್‌ಗಳು ‘ರನ್‌ರೇಟ್’ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಚುನಾವಣೆಗೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳು ಉಳಿದಿರುವುದರಿಂದ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಸರಕಾರದ ‘ವರ್ಕ್ ರೇಟ್’ ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು” ಎಂದರು ಮೋದಿ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದಾಗ ಮೋದಿಯವರಿಗೆ ೧೩೪ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಉಡುಗೊರೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಖಜಾನೆಯಲ್ಲಿ ದಾಸ್ತಾನು ಮಾಡಿಸಿದ ಮೋದಿ, ‘ಗುಜರಾತ್ ಚೇಂಬರ್‍ಸ್ ಆಫ್ ಕಾಮರ್ಸ್’ ಮೂಲಕ ಹರಾಜು ಹಾಕಿಸಿ ಬಂದ ಹಣವನ್ನು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನೀಡಿದರು. ಅದುವರೆಗೂ ಯಾವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೂ ಅಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯೊಬ್ಬ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವುದರ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅನುಕೂಲ ಇದೇ’ ಎಂದು ವರದಿಗಾರರೊಬ್ಬರು ಅಂದು ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು! ಅಂದಹಾಗೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಗುಜರಾತ್‌ನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದು 2001, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 7ರಂದು.

ಮೊನ್ನೆ 2010, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 7ಕ್ಕೆ 10 ವರ್ಷ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದಾರೆ!!

ಈ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ನಾಲ್ಕೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಧ್ರಾ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಇಡೀ ರಾಜ್ಯವೇ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯಿತು. ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರೇ ಮೋದಿಯ ರಾಜೀನಾಮೆಗೆ ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದರು. ಮೋದಿ ಹೋದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಾದವು. ಅಮೆರಿಕ ವೀಸಾ ನಿರಾಕರಿಸಿತು, ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ಗೆ ಹೋದಾಗ ವಿರೋಧಿಗಳು ಬೀದಿಗಿಳಿದು ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. 2 ಸಾವಿರ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಕೊಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ವೆಂಬ್ಲಿಯಲ್ಲೇಕಿದ್ದಾನೆ? ಎಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಖ್ಯಾತ ‘ಗಾರ್ಡಿಯನ್’ ಪತ್ರಿಕೆ ಬರೆಯಿತು. 2003, ಫೆಬ್ರವರಿ 6ರಂದು ನಡೆದ ‘ಕಾನ್ಫೆಡೆರೇಶನ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿ’(ಸಿಐಐ) ಅನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬಂದ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಕಂಡು ಕುಪಿತರಾದ ಉದ್ಯಮಿಗಳಾದ ರಾಹುಲ್ ಬಜಾಜ್ ಹಾಗೂ ಜೆಮ್ಷೆಡ್ ಗೋದ್ರೇಜ್ ವೇದಿಕೆಯೇರಿ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಹೀಗಳೆದರು. ಕೇಶುಭಾಯಿ ಪಟೇಲ್, ಕಾಶೀರಾಮ್ ರಾಣಾ ಮುಂತಾದ ಬಿಜೆಪಿಯ ಘಟಾನುಘಟಿ ನಾಯಕರೇ ಮೋದಿಯವರ ವಿರುದ್ಧ ಬಂಡೆದ್ದರು. ಸಾವಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಎಂದರು ಸೋನಿಯಾ, ಹರೇನ್ ಪಂಡ್ಯಾ ಹತ್ಯೆಯ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸಿದರು, ಕ್ರಿಮಿನಲ್‌ಗಳನ್ನು ಕೊಂದಾಗಲೂ ಫೇಕ್ ಎನ್‌ಕೌಂಟರ್ ಎಂದು ದೂರಿದರು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಹುಳುಕು ಹುಡುಕುವುದನ್ನೇ ಕಾಯಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡವು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವಿರೋಧ, ಟೀಕೆ, ಆಕ್ರಮಣಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಮೋದಿಯವರು 10 ವರ್ಷ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿದ್ದು ಹೇಗೆ?

೨೦೦೮ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ನಡೆದ ಬಿಜೆಪಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾರ್ಯಕಾರಣಿ ಸಭೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯ ವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ವಿರಳ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಿತ್ತು. ಮೋದಿಯವರೇ ನಿಮ್ಮ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದಿರುವ ಗುಟ್ಟೇನು? ಮಹಾಭ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ ವರ್ಗವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹತೋಟಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಿ? ಅವರ ಭ್ರಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಟ್ಟಹಾಕಿದ್ದೀರಿ? ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, “ನಾನು ಏನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ 8 ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುವಾಗ 11 ಕಳೆದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ನಾವ್ಹೇಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು ಉಳಿದವರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಐಎಎಸ್, ಐಪಿಎಸ್ ಮುಂತಾದ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಶೇ. 80ರಷ್ಟು ಜನ ಒಳ್ಳೆಯವರೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ 20 ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಭ್ರಷ್ಟರ ಹಾವಳಿ ಎಷ್ಟಿರುತ್ತದೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ಬಂದಷ್ಟು ಕಿಸೆಗಿಳಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿರುವುದೇ ವಾಸಿ ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿರುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು 80 ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಒಳ್ಳೆಯವರು ಉತ್ಸಾಹಿತರಾಗಿ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾದರು. ನಾನು ಬಿಡಿಗಾಸೂ ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ, ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೇ ಕಾಸು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವೇನಾದರೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾದರೆ ಗತಿಯೇನು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ 20 ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಭ್ರಷ್ಟರೂ ಸರಿದಾರಿಗೆ ಬಂದರು” ಎಂದರು ಮೋದಿ!
ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಡಾ. ಬಿ.ಎಸ್. ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತದೆಯೇ?!

ಒಬ್ಬ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೇ ದುಡ್ಡು ಮಾಡಲು, ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಲು, ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಮೊರೆಹೋಗಲು, ಒಬ್ಬ ಗುಮಾಸ್ತನ ವರ್ಗಾವಣೆಯನ್ನೂ ಗಳಿಕೆಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ನೋಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಭಯ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ? ಕಟ್ಟಾ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ನಾಯ್ಡು ಎಂಬ ಕಟ್ಟಾ ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೂ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಸ್ವತಃ ಸಿಎಂ ಎಷ್ಟು ಶುದ್ಧಹಸ್ತರಾಗಿರಬಹುದು ಯೋಚಿಸಿ? ಒಮ್ಮೆ ಅರುಣ್ ಜೇಟ್ಲಿಯವರಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಿದಾಗ, “ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮೋದಿ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಇಂಥವರಿಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡಿ, ಇಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಡಿ ಎಂದು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಬಹುಶಃ ಯಾವ ಮಂತ್ರಿ, ಶಾಸಕನಿಗೂ ಇಲ್ಲ” ಎಂದಿದ್ದರು. ಶಾಸಕರು, ಮಂತ್ರಿಗಳಾದವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರ ಮರ್ಜಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ, ಶಾಸಕರು ಹಾಗೂ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಮರ್ಜಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು? ಬಸವರಾಜ ಬೊಮ್ಮಾಯಿ, ಸೋಮಣ್ಣ, ಉಮೇಶ್ ಕತ್ತಿ ಮುಂತಾದ ಹೂವಿಂದ ಹೂವಿಗೆ ಹಾರುವ ದುಂಬಿಗಳು ಯಾವ ಯೋಗ್ಯತೆ ಮೇಲೆ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರ ಸರಕಾರದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದರು? ವಿ.ಎಸ್. ಆಚಾರ್ಯ ಅವರಂತಹ ಅಸಮರ್ಥರು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಸಂಪುಟ ದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ರೇಣುಕಾಚಾರ್ಯ ಅವರಂತಹ ಚಾರಿತ್ರ್ಯಹೀನರನ್ನು ಮಂತ್ರಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ದರ್ದು ಏಕೆ ಎದುರಾಯಿತು?

ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಹೊಣೆ ಯಾರು?

ಒಬ್ಬ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದವರು ತನ್ನ ಕೈ, ಬಾಯಿ ಕಚ್ಚೆಯನ್ನು ಸರಿಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರಷ್ಟೇ ಸರಕಾರ ನಡೆಸಲು, ಅಧಿಕಾರ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಶಿವಪಾರ್ವತಿ ಎಂಬ ಮದಿರೆಯ ಹಿಂದೆ ಹೋದ ಆಂಧ್ರದ ಎನ್.ಟಿ. ರಾಮರಾವ್‌ಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಯಾವ ಗತಿಯಾಯಿತು? ಸಂಘಮಿತ್ರಾ ಭರಾಲಿಯ ಬಗಲಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯಲು ಹೋದ ಪ್ರಫುಲ್ ಕುಮಾರ್ ಮಹಾಂತ ಎಂಬ ಈ ದೇಶ ಕಂಡ ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹೇಗೆ ನಾಮಾವಶೇಷನಾದ? ಪುತ್ರ ವ್ಯಾಮೋಹ ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದ್ದು, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮಾಜಿ ಪರ್ದಾನಿ ದೇವೇಗೌಡರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆ ಬೇಕೆ? ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಾದವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಪಕ್ಷ, ನಾವೆಲ್ಲ ಹಿಂದು, ನಾವೆಲ್ಲ ಒಂದು ಎನ್ನುವ ಸಂಘದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದು ಜಾತಿಯ ನಾಯಕನೆಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಗತಿಯೇನು? ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಗಾಣಿಗ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಅವರ ಸಮುದಾಯವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಗುಜರಾತ್‌ನಲ್ಲಿ ಶೇ. 5 ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ 10 ವರ್ಷ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜಕಾರಣ ಬೇಡವೆಂದಾದರೆ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಗುಜರಾತನ್ನು ಆಳಬಹುದು. ಚುನಾವಣೆ ಬಂತೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳವರು ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಗುಜರಾತ್ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ತೆಗಳುವವರೂ ಅವರ ಚಾರಿತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಕಾರವೆತ್ತುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರಿಗಿಂತ ಬೇರೆ ಉದಾಹರಣೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರನ್ನು ದೂರದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ಸರಿಯಿದ್ದರೆ ಉಳಿದವರನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ, ಶಿಕ್ಷಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಎಸ್.ಎಂ. ಕೃಷ್ಣ ಅವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ 3 ವರ್ಷ ಸತತ ಬರ, ವಿಠಲೇನಹಳ್ಳಿ ಗೋಲಿಬಾರ್, ಕಾವೇರಿ ವಿವಾದ, ದೇವೇಗೌಡರ ನಿರಂತರ ಕ್ಯಾತೆ, ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್ ಅಪಹರಣ, ನಾಗಪ್ಪ ಹತ್ಯೆ ಇಂತಹ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾದರೂ ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಿದರು? ಈ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾದರೂ ಕೃಷ್ಣ ಅವರ ನಾಯಕತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಪಸ್ವರವಾದರೂ ಕೇಳಿಬಂತೆ? ದೇವೇಗೌಡರಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆ ಹೇಗೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದರು? ಇವರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಎಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ?

ಈ ‘ಅಪ್ಪ’ದಿರಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ, ಈಶ್ವರಪ್ಪ ಇವರೇ ಬಿಜೆಪಿ ಪಾಲಿಗೆ Nemesis.

ಶ್ರೀಮಾನ್ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಅಧಿಕಾರ ಬಂದ ಹೊಸದ ರಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿ ಹೇಗಿತ್ತು? ಧಾರವಾಡದಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಬಂದ ಸೀಮಾ ಮಸೂತಿ ಎಂಬ ಶಾಸಕಿ ವಿಧಾನ ಸೌಧದಲ್ಲಿ ಎದುರಾದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರನ್ನು ವಿನೀತರಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ಅಹವಾಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಿರಿ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಎಲ್ಲರ ಎದುರೇ ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗ ಬೈದಿದ್ದರು. ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲವಾ ಎಂದು ಜಾಡಿಸಿದ್ದರು. ಮನನೊಂದ, ಅವಮಾನಿತರಾದ ಆಕೆ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಅತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಾ, ವಿಧಾನಸೌಧದಲ್ಲಿ ಕೇಳದೇ ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದು ಕೇಳಬೇಕಿತ್ತಾ? ಗೂಳಿಹಟ್ಟಿ ಶೇಖರ್ ಅವರಿಗೂ ಒಮ್ಮೆ ಇಂಥದ್ದೇ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಕಥೆ ಹಾಗಿರಲಿ, ಶಾಸಕರು ತಮ್ಮ ಕುಂದುಕೊರತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಬಂದರೂ ಸಿಡುಕಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗಿರುವ 14 ಮಂದಿ ಬಂಡಾಯ ಶಾಸಕರನ್ನು ತೆಗಳುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಇದೇ ಶಾಸಕರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಹೋಗಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅಹವಾಲು ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಉಗಿದು ಅಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ ಈ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಂಗಲಾಚುತ್ತಾರೆ, ಆನಂತರ ಒದ್ದು ಓಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ, ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಅಂತಃಕರಣ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದರೆ ಖಂಡಿತ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಮ-ಹವನ, ಕತ್ತೆ ಬಲಿ, ಆನೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಏನು ಫಲ? ಆ ಭಗವಂತನೂ ನೀವು ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರೇ… ಇನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್‌ಗಳಿವೆ ನೋಡಿ. ಒಳಗೇ ಮೆದ್ದ ಗುಳಿಗೆ ಸಿದ್ದ ಎಂಬಂತಿದ್ದಾರೆ ಜಗದೀಶ್ ಶೆಟ್ಟರ್. ಆ ರೇಣುಕಾಚಾರ್ಯ ಒಂಥರಾ ಹೆಂಡ ಕುಡಿದ ಮಂಗ. ಈಶ್ವರಪ್ಪನವರವರು ಪಕ್ಕಾ ‘Sycophant’. ಬಳ್ಳಾರಿ ರೆಡ್ಡಿಗಳಂತೂ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಮಹಾಋಷಿಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಹೇಗಿದ್ದರೋ ಅದೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕಮಲ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರಾವ ಚಿಹ್ನೆಯಡಿ ನಿಂತರೂ 10 ವೋಟು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲದ ಬಿಜೆಪಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಅನಂತ ಕುಮಾರ್, ಪಂಚತಂತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಗುಳ್ಳೆನರಿಯಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವ ಕನಸನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿರುವವರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಸರಕಾರ ಬೀಳಿಸಲು ಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿ, ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯನವರು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇವರೇ ಸಾಕು. ಇವರ ಮಾತು, ನಡತೆಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿ. ಪ್ರಸ್ತುತ ನಡೆಯು ತ್ತಿರುವ ಪ್ರಹಸನದಲ್ಲಿ ‘ಸೇವಿಯರ್’ ಹಾಗೂ ‘ವಿಲನ್’ ಎರಡೂ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇವರೇ ಇದ್ದಾರೆ!

ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ, ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷದವರು, ಬಂಡಾಯವೆದ್ದಿರುವವರೂ ಆತ್ಮಗೌರವದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!

ಆತ್ಮಗೌರವ ಎಂದರೆ ಏನೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಇವರು? ಇವರಿಗೆ ವೋಟು ಕೊಟ್ಟ ಮತದಾರನ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಯಾರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ? ಈ ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ, ಪ್ರೀತಿ, ಅಭಿಮಾನ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವರೇ ಬಿಜೆಪಿಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮತದಾರರು. ಬೀದಿ ನಾಟಕ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು, ವೋಟುಕೊಟ್ಟ ಮತದಾರನ ಆತ್ಮಗೌರವದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿನಿತಾದರೂ ಇವರು ಯೋಚಿಸಿದರೆ? ಒಂದು ಸರಕಾರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವುದು 5 ವರ್ಷ ‘ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್’ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕಲ್ಲ, ‘ಗವರ್ನೆನ್ಸ್’ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಜನಾದೇಶ ಎಂದರೇನು? ಜೆಡಿಎಸ್‌ಗೆ ಜನ 28 ಸೀಟು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿ ಎಂದೇ? ಸರಕಾರ ಬೀಳಿಸುವುದೇ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳ ಕೆಲಸವೇ? ಆಳುವವರು ತಪ್ಪೆಸಗಿದರೆ ಜನರ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದು, ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲಿ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು, ಅಡ್ಡಮಾರ್ಗದಿಂದ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇ ರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಯಾವ ನೈತಿಕತೆ? ಡೆಮಾಕ್ರಸಿಗೂ ಆಟೋಕ್ರಸಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಲೀಡರ್‌ಶಿಪ್. ಪ್ರತಿ 5 ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅಯೋಗ್ಯರನ್ನು, ಅಸಮರ್ಥರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಪ್ರಜೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಜನರ ಮನವೊಲಿಸಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದಲ್ಲವೆ? ಇವತ್ತಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಆಡಳಿತ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳೆರಡೂ ಕಾರಣ. ಈ ಸರಕಾರ ಬಂದಿದ್ದಿನಿಂದಲೂ ಅದನ್ನು ಬೀಳಿಸುವುದೇ ತಮ್ಮ ಗುರಿಯೆಂಬಂತೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳೂ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಅನಿಶ್ಚಯತೆ, ಅಸ್ಥಿರತೆಯಿಂದ ಸಫರ್ ಆಗುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವುದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು. ಅವರು ಯಾರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಲೂಟಿ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಇದೇನೇ ಇರಲಿ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹಂಗಾಮ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಜನ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅಯ್ಯೋ ವೋಟು ಕೊಟ್ಟು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆವು ಎಂದು 5 ವರ್ಷ ತಮಾಷೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾ? ಶಿವಮೊಗ್ಗ, ಶಿಕಾರಿಪುರ, ಹೊನ್ನಾಳಿ, ಕಾರವಾರ, ಅರಭಾವಿ, ಇಂಡಿ, ಲಿಂಗಸಗೂರು, ಸಾಗರ, ಮೈಸೂರು, ಬಸವನಬಾಗೇವಾಡಿ, ಹೊಸದುರ್ಗ, ಹಿರಿಯೂರು ಜನರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೊರಕೆಗಳನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲವಾ?

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ಪ್ರತಾಪ್ ಸಿಂಹ